بهنام خداوند بخشندهی مهربان
خدای من، کیست آنکه شیرینی محبّت تو را کشید و دیگری را به جای تو اختیار کرد، و کیسان که به قرب تو مأنوس گشت و جویای منتقل شدن از نزد تو گشت.
خدای من، ما را قرار ده از کسانی که برای قرب و ولایتت برگزیدهای، و خالص گردانیدی برای دوستی و محبّتت، و به دیدارت مشتاق نمودی، و به حکم و فرمانت خرسند ساختی، و به او لطف کردی در نظر کردن به جمالت، و عطا کردی به او خشنودیات را، و پناهش دادی از دوری و بیاعتناییات، و ساکن نمودی او را در جایگاه صدق، در جوارت، و مخصوص گرداندی او را به معرفتت، و شایستهاش ساختی برای عبادتت، و شیفته ساختی دلش را برای ارادتت، و برگزیدی او را برای حضورت، و رویش را برگردانی به سوی خودت، و دلش را فارغ نمودی برای دوستیات، و مشتاقش کردی برای آنچه نزد توست، و الهام نمودی به او یادت را و عنایت کردی به او شکرت را، و مشغول کردی او را به طاعت خود و گرداندی او را از بندگان نیکوکارت، و اختیار کردی او را برای مناجاتت، و بریدی از او هر چیزی که او را از تو، جدا سازد.
خداوندا، مرا قرار ده از جملهی آنان که عادتشان آسوده گشتن به تو و اشتیاق به سوی تو است، و روزگارشان آه کشیدن و نالیدن است، پیشانی آنان برای عظمت تو در سجده، و چشمانشان در خدمت تو شب زندهدار، و اشکهایشان از ترس تو روانند، و دلهایشان به محبت تو وابسته، و قلبهایشان پریشان. از هیبت تو.
ای آنکه انبار پاک و مقدّسش دیدگان دوستداران را روشنی میبخشد، و پرتو جمالش دلهای عارفانش را به شوق میآورد، ای تمنّای دلهای مشتاقان، و ای نهایت آرزوهای دوستداران.
از تو میخواهم دوستیات را، و دوستی آنکه تو را دوست دارد، و دوستی هر عملی که مرا میرساند به مقام قربت، و اینکه خود را برای من محبوبتر از هر کسی جز تو قرار دهی، و قرار دهی دوستیام نسبت به تو را کشاننده به سوی خوشنودیات، و اشتیاقم به تو را بازدارندهای از نافرمانیات، و منّت گذار بر من به نظر کردن به سوی تو، و بنگر به چشم دوستی و لطف بر من، و از من مگردان رویت را، و قرار ده مرا از اهل سعادت و منزلت نزد تو، ای اجابتکننده، ای مهربانترین مهربانان.