بهنام خداوند بخشندهی مهربان
خدای من، زبانها قاصرند از رسیدن به ستایشت آنگونه که شایستهی شکوهمندیات باشد، و ناتوان گشتهاند خردها از درک نمودن حقیقت جمالت، و دیدگان درماندهاند از نگاه کردن به پرتو عظمتت، و قرار ندادهای برای آفریدگان، راهی را به سوی معرفتت جز به ناتوانی از شناختت.
خدای من، قرار ده ما را از کسانی که ریشهدوانیده درختان اشتیاق به تو، در باغچههای سینههایشان، و گرفته است سوزش محبّتت سراسر دلهایشان را، آنان به لانههای اندیشه پناه میبرند، و در مرغزارهای قرب و مکاشفه میچرخند، و از حوضهای محبّت با جام لطف و کرم مینوشند، و به آبشخورهای صفای دلها وارد میشوند.
پرده از دیدگانشان برداشته شده، و تاریکی تردید برطرف گشته است از عقایدشان و باطنشان، و اضطراب شک از بین رفته است از دلها و اندیشههای پنهانشان، و سینههایشان با محقق شدن معرفت گشاده شده، و بالا رفته است برای پیشی گرفتن در سعادت همّتهایشان در زهد ورزیدن، و گوارا گشت در آب روان رفتار، نوشیدنشان، و نیکو گشت در مجلس انس، نهان ایشان و ایمن گشت در جایگاه ترس، راهشان و اطمینان یافت به بازگشت به سوی پروردگار جهانیان، جانهایشان، و یقین کرد، به پیروزی و رستگاری، ارواحشان، و روشن گشت با نظر به سوی محبوبشان، چشمهایشان، و برقرار گردید با رسیدن به خواسته و بهدست آوردن مطلوب، آرامششان، و سودبخش گشت در فروش دنیا به آخرت، تجارتشان.
خدای من، چه لذّتبخش از خطورات الهام به یاد تو، بر دلها! چه شیرین است حرکت به سوی تو با اندیشهها در راههای غیب! چه پاک و دلنشین است طعم دوستیات! و چه گواراست نوشیدنی قربت.
پس ما را پناه بده از راندن و دور کردنت، و قرار ده ما را از خاصترین عارفانت، و صالحترین بندگانت، و صادقترین فرمانبرانت، و خالصترین عبادت پیشهگانت.
ای عظیم، ای شکوهمند، ای بزرگوار، ای عطاکننده به رحمت و منّتت، ای مهربانترین مهربانان.