بهنام خداوند بخشندهی مهربان
خدای من، اگر واجب نبود پذیرش فرمانت، تو را از اینکه یاد کنم منزه میساختم، زیرا که یاد کردن من تو را، به قدر من است نه به قدر تو، و ارزش من به کجا میتواند برسد تا آن را محلی برای پاک دانستن تو قرار دهم، و از بزرگترین نعمتها بر ما جاری شدن یاد تو بر زبانهای ما، و اجازه دادنت به ماست که تو را بخوانیم و منزه بدانیم و پاک شماریم.
خدای من، به ما الهام کن یادت را در تنهایی و جمع، در شب و روز و آشکار و پنهان، و در خوشی و ناخوشی، و ما را مأنوس ساز به ذکر پنهانی و یاد نهانی، و ما را به کار گیر در عمل پاک و تلاش پسندیده، و پاداش ده ما را با ترازوی کامل.
خدای من، دلهای شیفته حیرتزدهی تو گشتند، عقول جدا از هم بر معرفت تو گرد آمدند، متفاوت، پس دلها آرام نگیرند جز به یاد تو، آرامش نیابند جانها جز هنگام دیدارت.
تو در هر مکانی به ترکی یاد شده، و در هر زمانی پرستش شده، و موجود هستی در هر روزگاری، و خوانده شده به هر زبانی، و بزرگ دانسته شده در هر دلی، از تو آمرزش میطلبم برای هر لذتی که با یاد تو نبوده، و از هر راحتی که به غیر از انس تو بوده ، و از هر شادی بدون قرب تو، و از هر کاری به غیر طاعتت.
خدای من، تو گفتی، و گفتهات حق است: «ای کسانی که ایمان آوردهاید، یاد کنید خدا را یادی فراوان، و بامدادان و شامگاهان او را تسبیح کنید» و گفتی و گفتهات حق است: «مرا یاد کنید شما را یاد کنم».
پس تو ما را به یاد کردنت امر کردی، و بر آن وعده دادی که ما را یاد کنی، برای شرف دادن ما و بزرگی و عظمت بخشیدن به ما، و ما اینک تو را یاد میکنیم آنگونه که دستور دادی ما را، پس آنچه را به ما وعده دادهای به انجام رسان، ای یادکنندهی یادکنندگان و ای مهربانترین مهربانان.