خدای من، آیا میبینم تو را که پس از ایمان به تو عذابم میدهی؟! با بعد از دوستیام به تو دورم میگردانی؟! یا با امید به رحمت و گذشتت محرومم میسازی؟! یا با پناه بردنم به عفوت رهایم میکنی؟!
از ذات کریمانهات بسیار دور است که ناکامم کنی، کاش میدانستم آیا برای شقاوت و بدبختی است که مادرم مرا زاده، یا برای رنج دادن پرورش داده است؟! پس ای کاش وی مرا نمیزاد و نمیپروراند، و کاش من میدانستم که آیا مرا از اهل سعادت قرار دادهای؟! و در قرب و جوارت مخصوص نمودهای، که روشن شود به آن چشم من، و اطمینان یابد به آن جان من.
خدای من آیا سیاه میکنی چهرههایی را که در برابر عظمتت به سجده فروافتاده؟! یا لال میسازی زبانهایی را که سخن گفته به ستایش مجد و شکوهمندیات؟! یا مهر میزنی دلهایی را که پیچیدهشده بر محبتت؟! یا کر میسازی گوشهایی را که به شنیدن ذکرت در ارادهات لذت برده؟! یا به بند میکشی کف دستهایی را که آرزوها بالا برده است آنها را به امید مهربانیات؟! یا کیفر میکنی بدنهایی را که به طاعتت عمل نموده، تا اینکه نحیف گشتهاند در کوشش در راهت؟! یا عذاب میدهی پاهایی را که حرکت کردهاند در راه عبادتت؟!
خدای من، مبند بر یگانهپرستانت درهای رحمتت را، و باز مدار مشتاقانت را از نگاه کردن به زیبایی دیدارت؟ خدای من، نفسی را که با توحیدت عزّت دادهای، چگونه ذلیلش میگردانی به خواری دوریات؟! و خاطری که بر دوستیات خو گرفته چگونه آن را به گرمای آتشت میسوزانی؟! خدای من، مرا پناه ده از خشم دردناکت و ناخشنودی بزرگت.
ای بسیار مهربان، ای منّتگذار، ای مهربان ای بسیار بخشاینده، ای توانمند، ای پیروز، ای آمرزنده، ای پوشاننده مرا نجات ده به رحمتت از عذاب آتش، و رسوائی ننگ آنگاه که جدا شوند نیکان از بدان، و حالها دگرگون گردد، و هراسها فروریخته شود، و نزدیک شوند نیکوکاران، و دور گردند بدکاران، «و دریافت کند به طور کامل هر نفسی آنچه را عمل کرده باشد و آنان هرگز ستم نمیشوند.»