بهنام خداوند بخشندهی مهربان
ای آنکه هرگاه بندهای از او چیزی بخواهد به وی عطا کند، و اگر به آنچه نزد اوست امید بندد به آرزویش رساند، و اگر بر او روی آورد او را قربت دهد و نزدیک گرداند، و اگر آشکارا نافرمانیاش کند گناهش را پنهان سازد و پوشاند، و اگر بر او توکّل کند، عطایش کند و کفایتش نماید.
خدای من، کیست آنکه به امید پذیرایی بر تو وارد شد و تو از او پذیرایی ننمودی؟!
و کیست آنکه مرکبش را بر در خانهات به امید فضلت خواباند و تو او را عطا نکردی؟!
آیا نیکو است که از در خانهات برگردم نومید و محروم، در حالی که جز تو مولایی را نمیشناسم، که به احسان وصف شده باشد؟! چگونه به غیر از تو امیدوار باشم، در حالی که همهی خیر در دست توست؟! و چگونه آرزوی غیر از تو را داشته باشم، در حالی که آفرینش و امر برای توست؟! آیا امیدم را از تو قطع کنم در حالی که به من عطا کردهای و آنچه را از فضل تو درخواست نکردهام؟! یا اینکه مرا نیازمند میکنی به همچو من کسی، در حالی که من چنگ زدهام به ریسمان تو؟!
ای آنکه خوشبخت گشتند به رحمتش قصدکنندگان، و بدبخت نشدند به انتقامش آمرزشطلبان، چگونه فراموشت کنم در حالی که تو پیوسته مرا بهیاد داری؟! و چگونه از تو غافل شوم در حالی که تو مراقبم هستی؟!
خدای من، به دامن کرمت دست بازیده، و برای رسیدن به عطایای تو آرزومند گشتهام، پس خالص گردان به توحید خالصت، و مرا از بندگان برگزیدهات قرار ده.
ای آنکه هر فرارکنندهای به سویش پناه میبرد، و هر جویندهای امیدوار اوست، ای بهترین مایهی امید، و ای گرامیترین خواندهشده، و ای آنکه گدایش بازگردانده نمیشود، و آرزومندش ناکام نمیگردد، ای آنکه درِ خانهاش باز است برای آنکه او را بخواند. و حجابش در برابر امیدوارانش برداشته شده.
از تو میخواهم به کرمت که از عطایت بر من منّت گذاری به آنچه چشم مرا به آن روشن سازی، و از امیدواریت، به آنچه نفس مرا به آن مطمئن کنی، و از یقین، به آنچه با آن بر من آسان کنی مصیبتهای دنیا را، و به آن از بیناییام دور کنی پردههای نابینایی را، به رحمتت ای مهربانترین مهربانان.