و چه بسیار حسودی که از حسد بر من، غصّه او را گلوگیر کرد و با کینه از من به خشم آمد، و با نیش زبانش مرا آزرد، و مرا با چوب عیبهایش ضربه زد، آبروی مرا هدف قرار داد برای تهمتهایش، و خصلتهایی را به منبع است که پیوسته در او بود، و با مکرش بر من کوبید و مرا قصد کرد با نیرنگش، پس تو را ندا دادم ای خدای من، و از تو یاری جستم، و اطمینان داشتم به سرعت اجابتت، و میدانستم که مغلوب نمیشود آنکه در سایهی حمایتت جای گیرد، و پریشان نمیشود آنکه پناهنده شود در دژ یاری دادنت، و تو مرا از حمله و سختی او به قدرتت نگه داشتی، و چه بسیار ابرهای ناخوش آیند که از من دور کردی و ابرهای نعمتها که بر من باراندی، و جویبارهای رحمت که به جریان انداختی، وافتی که بر من پوشاندی، و چشمهای حوادث که نابینا ساختی، و پوششهای اندوه که برطرف نمودی.
