در کوچه و خیابان تاریکی مطلق و سکوت محض، حاکم است. شاید به این دلیل که زمان، در خلاء میان یک رفت و آمد است. زمانی است که شبزندهداران به خانه رسیدهاند و سحرخیزان از خانه بیرون نیامدهاند.
زودتر از همیشه و حدّ معمول به خانهی آقاجان ماشاالله میرسیم، بیآنکه تندتر راه رفته باشیم یا اینکه راه را به صحبت و اختلاط در خلوتمان، کوتاه کرده باشیم.
برخلاف توقّع و تصوّرم، هم چراغها و ریسهها روشن است و هم پرچم در اهتزاز است و هم درِ خانه باز است، همهچیز به همان شکلی است که عصر روز قبل بوده است. و از آن عجیبتر اینکه وقتی وارد حیاط میشویم، زمان هم به عصر روز قبل برمیگردد و هوا کاملاً روشن و آفتابی میشود.
این تغییر به قدری ملموس و محسوس و انکارناپذیر است که بلافاصله تمام سطح باورم را اشغال میکند و لحظات پیش از خود را به کلّی از یادم میبرد. تنها تفاوت این لحظه، با زمان کتابت و صحافی مخفیانه، همراهی خانوادههایمان، اسد و حضورش در کنار من است.
حجم و تعداد کفشهای مقابل در، تقریباً به همان تعداد و اندازهای است که دیروز هنگام ورود من به خانه که حالا حسینیه شده، بوده است.
پیش از ورود به حسینیه اسد دست بر گونهام میگذارد و میگوید:
سعی کن که در حد یک ناظر محجوب و سربهزیر باقی بمانی نه کمتر و نه بیشتر، خانوم محترم.
میگویم:
معنی نه بیشتر را میفهمم، یعنی که آن حرفهای صامت دلت را بیکه دخالتی کنم، بخوانم اما نه کمتر یعنی؟
یعنی با همهی وجود ناظر هستیمان باشی، همهچیز را ببینی و بشنوی، لمس کنی و ببویی و حتّیالامکان بفهمی.
؛