از طاووس روایت است که گفت: او را (یعنی حضرت زین العابدین را) دیدم که طواف می‌کرد از سر شب تا به هنگام سحر، و عبادت می‌نمود و هنگامی که کسی را ندید، چشم بر آسمان دوخت و گفت:
خدای من، ستارگان آسمان ناپدید شدند، و چشمان آفریدگانت به خواب رفتند، و درهایت برای درخواست‌کنندگان باز هستند، نزد تو آمده‌ام تا مرا بیامرزی و رحم کنی، و به من نشان دهی روی جدّم محمّد را - که درود خدا بر او و خاندانش باد - در صحنه‌های قیامت.
سپس گریست و گفت:
به عزّت و جلالت من با نافرمانی‌ام قصد مخالفت تو را نداشتم، و نافرمانی نکردم تو را آن‌گاه که نافرمانی‌ات کردم، در حالی که به تو شک داشته باشم، و نه بی‌خبر از عذابت، و نه اینکه خود را در معرض کیفرت قرار دادم، ولی نفس من چیزی را برایم زیبا جلوه‌گر ساخت، و پوشش تو که بر من فرو افکنده‌ای، مرا بر آن یاری نمود.
پس اینک، چه کسی مرا از عذابت نجات می‌دهد، و به ریسمان چه کسی چنگ زنم، اگر قطع کنی ریسمانت را از من؟ و چه بدوضعی دارم فردا هنگام ایستادن در پیشگاهت، اگر به سبک‌باران گفته شود بگذرید، و گرانباران را گویند که بار نهید و فرود آیید، آیا با سبک‌باران گذر کنم، یا با گرانباران بار نهم و فرود آیم؟ وای بر من، هرچی عمرم طولانی‌تر شود، خطاهایم فراوان می‌گردد، و توبه نمی‌کنم آیا برای من وقت آن نرسیده است که از پروردگارم شرم کنم.
سپس به گریه افتاد و چنین سرود:
آیا مرا با آتش می‌سوزانی ای نهایت آرزوها؟ // پس امیدم کجاست و محبّتم کو؟
من با اعمال زشت پستی آمدم // و در میان مردم کسی نیست که جنایتی چون من کرده باشد
پس از آن گریه کرد و گفت:
پاکی تو، معصیت می‌شوی و گویا که نمی‌بینی، و بردباری می‌کنی گویا که معصیت نشده باشی، دوستی می‌کنی به آفریدگانت با نیکوکاریت و گویا که تو به آن‌ها نیازمندی، در حالی که تو ای سرورم از آنان بی‌نیاز هستی.
سپس به سجده بر زمین افتاد. به او نزدیک شدم و سرش را از روی زمین برداشته و بر زانویم گذاشتم و گریه کردم تا اینکه اشک‌هایم بر گونه‌اش سرازیر شد، پس راست نشست و گفت: این کیست که مرا از یاد پروردگارم مشغول نمود؟ گفتم: من طاووس هستم ای فرزند رسول خدا، چیست این بی‌تابی و پریشانی؟ ما را باید که چنین کنیم که ما معصیت‌کاریم و جفاکاریم! تو پدرت حسین بن علی و مادرت فاطمه‌ی زهرا و جدت رسول خداست! گفت: حضرت روی به من کرد و فرمود: هیهات هیهات ای طاووس این صحبت را که پدر و مادر و جدّم کیست رها کن، خداوند بهشت را آفرید برای هر کسی که او را فرمانبرداری کند و نیکوکار باشد هرچند که برده‌ای حبشی باشد، و آتش را آفرید برای کسی که او را نافرمانی کند هرچند که فرزندی قریشی باشد. آیا نشنیده‌ای گفته‌ی خدای تعالی را فاذا نفخ فی الصور فلا انساب بینهم یومئذ و لایتسائلون یعنی: هر گاه در صور دمیده شود، نه اصل و نسبی میانشان باشد آن روز و نه از همدیگر سؤال کنند. و به خدا که تو را آن روز سود ندهد مگر آن‌چه از عمل صالح پیش فرستاده باشی.
