ای آنکه یاد او شرافتی است برای یادکنندگان، و ای آنکه سپاسگزاریاش رستگاری است برای سپاسگزاران و ای آنکه فرمانبرداریاش نجاتی است برای فرمانبران،درود فرست بر محمّد و آلش و مشغول دار لهایمان را به یادت از هر یادی، و زبانهایمان را به سپاست از هر سپاسی و اندامهایمان را به فرمانبرداریت از هر اطاعتی، پس اگر برای ما آسوده شدن از کاری را مقدّر فرموده باشی آن را فراغت سالم قرار ده که تبعهای در آن به دنبالمان نباشد و در آن ملالتی بر ما نپیوندد. تا اینکه نویسندگانِ بدیها از ما بازگردند با صفحهای خالی از نقش گناهانمان، و نویسندگان حسنات از ما روی بگردانند در حالی که از نوشتن حسنات ما شادمان باشند.
هرگاه ایام زندگی ما پایان یابد و مدّت عمرمان تمام گردد و ما را فراخواند دعوت تو که گریزی از آن نیست و از اجابت آن، بر محمّد و آلش درود فرست و قرار ده پایان آنچه را نویسندگان اعمال بر ما گردآوری میکنند، توبه پذیرفته شده که پس از آن ما را محاسبه نکنی بر گناهی که مرتکب شده و معصیتی که انجام داده باشیم، و از ما کنار نزنی پوششی را که پوشانده باشی آن را در حضور گواهان، روزی که اخبار بندگانت را میآزمایی که تو مهربان هستی نسبت به آنکه تو را خواند، و پاسخدهندهای نسبت به آنکه تو را آواز دهد.
