خدای من، ستارگان آسمانت غروب کردند، و چشمان آفریدگانت به خواب رفتند، و آرام شد صداهای بندگان و چهارپایانت، و بستند پادشاهان بر خود درهایشان را، و بر گرد آن‌ها گردیدند نگهبانانشان، و پنهان شدند از کسی که حاجتی از آن‌ها بخواهد، یا طلب کند از آنان فایده‌ای را.
و تو خدای من، زنده‌ی پایدار هستی، که خواب‌آلودگی و خواب، تو را نمی‌گیرد، و مشغول نمی‌دارد تو را چیزی از چیز دیگری، درهای آسمانت بازند برای آن‌که تو را بخواند، و خزانه‌های تو بسته نیستند، و درهای رحمتت پنهان و پوشیده نمی‌باشند، و فواید تو برای کسی که آن‌ها را از تو بخواهد ممنوع نمی‌باشند، بلکه آن‌ها بخشیده شده و در اختیارند.
و تو خدای من، آن بزرگواری هستی، که درخواست کننده‌ای را باز نمی‌گردانی، از مؤمنین، که از تو درخواست کند، و پنهان نمی‌گردی از یکی از آنان، که تو را بخواهد، نه، سوگند به عزّت و جلالت، که قطع نشود حاجت‌هایشان در نزد تو، و برآورده نمی‌سازد آن‌ها را کسی جز تو.
خداوندا تو مرا می‌بینی و ایستادن و ذلّت جایگاهم را در پیشگاهت، و می‌دانی رازهای درونم را، و آگاهی بر آن‌چه در دلم می‌باشد، و آن‌چه امر آخرت و دنیایم را نیکو گرداند.
خداوندا، من هرگاه مرگ را به یاد آورم، و ترس قیامت، و ایستادن در پیشگاهت، خوردن و آشامیدنم را ناگوار می‌سازد، آب دهان از گلویم پایین نرود، و باز دارد مرا از بسترم، و مانع شود خواب مرا و چگونه بخوابد کسی که می‌ترسد از حمله‌ی ناگهانی شبانه‌ی فرشته‌ی مرگ، در حوادث شب و پیشامدهای روز؟ بلکه چگونه شخص عاقل می‌خوابد، در حالی که فرشته‌ی مرگ به خواب نمی‌رود، نه در شب و نه در روز، و گرفتن روحش را طلب می‌کند در هنگام شب و یا در لحظات ساعت‌ها؟
سپس سجده می‌کرد و گونه‌اش را به خاک می‌چسباند در حالی که می‌گفت:
از تو می‌خواهم راحتی و آسایش را در هنگام مرگ، و بخشیدنم را، هنگامی که با تو دیدار می‌کنم.
