وچه بسیار ستمگری که با نیرنگهایش بر من ستم نمود، و برایم دام شکار کردنش را نهاد و برای من آماده ساخت مراقبتش را، و در کمینم نشست همچون کمین کردن درندهای برای طعمهاش، در انتظار به دست آوردن فرصتی برای گرفتن شکارش، در حالی که به ظاهر خوشرویی چاپلوسی به من نشان میدهد، و با کینهتوزی به من چشم میدوزد.
پس، هنگامی که تو ای خدای من، که برکت آفرین و بلندمرتبهای، پلیدی درونش را دیدی و زشتی آنچه را در دل پنهان میساخت، او را به سر در گودالش فرو بردی، و به پرتگاه چاهش بازگرداندی پس بعد از قدرتش به ذلت در حلقهی دامش سرکوب شد، که تصمیم داشت مرا ببیند در آن، و نزدیک بود که بر من پیش آید آنچه بر وی جاری شد، اگر رحمت تو نمیبود.
