خدای من، هدایتم کردی و من غافل ماندم، و پند دادی و سنگدل شدم، و نیکی نمودی و معصیت کردم، سپس دانستم آنچه را ظاهر کردی آنگاه که مرا آگاه کردی، و استغفار نمودم و تو بخشیدی، و بازگشتم و تو پوشاندی، پس سپاس تو راست، خدای من، من خود را به درههای هلاکت افکندم، و وارد شدم به راههای نابودی، که در آنها خود را در معرض هجوم و سختگیری تو قرار دادم و با کیفرت روبهرو شدم، وسیلهی من نزد تو یگانه پرستی است و دستاویزان آن است که چیزی به شریک تو قرار ندادهام، به همراه تو خدایی نگرفتهام، و اینک خود گریختهام به سوی تو، که به سوی تو باشد فرارگاه بدکار، و پناهگاه پناهندهای که تباهکنندهی بهرهاش باشد... .
