از سعید بن مسیب روایت است که گفت: مردم از مکه خارج نمیشدند تا اینکه حضرت علی بن الحسین سید العابدین خارج شود، پس آن حضرت خارج شد و من نیز همراه او خارج شدم پس، فرود آمد در یکی از منزلگاهها دو رکعت نماز خواند و در سجودش تسبیح گفت (یعنی به این تسبیح) پس درخت و سنگی باقی نماند که با وی تسبیح نگفته باشد و ما هراسناک گشتیم.
آن حضرت سر برداشت و فرمود: ای سعید هراسان شدی؟ گفتم: آری، ای فرزند رسول خدا. فرمود این تسبیح اعظم است، پدرم مرا حدیث گفت از جدم، از رسول خدا که فرمود: «با این تسبیح، گناهان نمانند و خداوند جل جلاله هنگامی که جبرئیل را آفرید، به او الهام فرمود این تسبیح را و آن اسم بزرگ خداوند است.
پاکی تو خداوندا و مهربان، پاکی تو خداوندا و بلندمرتبه، پاکی تو خداوندا و عزت شایستهی توست، پاکی تو خداوندا و عظمت زیبندهی توست، پاکی تو خداوندا و کبریا قدرت توست، پاکی تو خداوندا تو عظیمی که چه با عظمت هستی، پاکی تو که در ملأ اعلاگی به پاکی یاد شدهای، پاکی تو که میشنوی و میبینی آنچه را که در زیر زمین است، پاکی تو، که شاهد هر راز نهانی هستی، پاکی تو که جایگاه هر شکوهای هستی، پاکی تو، که در هر جمعی حضور داری، پاکی تو، که مایهی بزرگترین امیدها هستی، پاکی تو، که میبینی آنچه را که در اعماق آب باشد، پاکی تو که میشنوی نفسهای ماهیان را در اعماق دریاها، پاکی تو که وزن آسمانها را میدانی، پاکی تو که میدانی وزن زمینها را، پاکی تو که میدانی وزن خورشید و ماه را، پاکی تو، که میدانی وزن تاریکی و روشنی را، پاکی تو، که میدانی وزن سایه و هوا را خاکی توا که میدانی وزن باد را که چقدر است آن از جهت سنگینی، پاکی تو و بسیار مقدّس و بسیار مقدّس و بسیار مقدّس هستی، پاکی تو شگفتا، کسی که تو را بشناسد چگونه از تو نهراسد، پاکی تو خداوندا و به ستایش تو مشغولم، پاک است خداوند بلند مرتبهی بزرگ.
پاک است آنکه نورش هر تاریکی را روشن ساخت، پاک است آنکه با قدرتش هر قدرتی را مقدر ساخت، پاک است آنکه از بندگان پوشیده است در حالی که چیزی او را نمیپوشاند، پاک است و او را میستاییم.