ای ایران

ای ایران ای مرز پرگهر

ای خاکت سرچشمهٔ هنر

دور از تو اندیشهٔ بدان

پاینده مانی تو جاودان

ای دشمن! اَر تو سنگ خاره‌ای، من آهنم

جان من فدای خاک پاک میهنم

مهر تو چون شد پیشه‌ام

دور از تو نیست اندیشه‌ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما؟

پاینده باد خاک ایران ما

سنگ کوهت درّ و گوهر است

خاک دشتت بهتر از زر است

مهرت از دل کی برون کنم؟

برگو، بی مهرِ تو چون کنم؟

تا گردش جهان (زمین) و دورِ آسمان به‌پاست

نورِ ایزدی همیشه رهنمای ماست

مهر تو چون شد پیشه‌ام

دور از تو نیست اندیشه‌ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما؟

پاینده باد خاک ایران ما

ایران، ای خرّم بهشت من

روشن از تو سرنوشت من

گر آتش بارد به پیکرم

جز مهرت در دل نپرورم

از آب و خاک و مهر تو سرشته شد گلم

مهر اگر برون رَوَد، گِلی شود دلم

مهر تو چون شد پیشه‌ام

دور از تو نیست اندیشه‌ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما؟

پاینده باد خاک ایران ما