اتاقی نهمتری در انتهای راهرویی باریک
دیوارهایی سبز و ترکخورده
نمکشیده از سالها رطوبت و بیتوجهی
پنجرهای کوچک با شیشههای کدر پردههایی زرد و فرسوده که دیگر نه جلوی نور را میگرفتند و نه برای زیبایی آنجا بودند.
یتیمخانه ساکت و خالی از جنبوجوش، تنها صدای مشخصی که گهگاه در آن میپیچید، کشیدهشدن دمپاییهای پلاستیکی روی موزاییکهای سرد بود.
در اتاق شمارهی پنج ،
دختری هر روز کنار میزی سفید بیحرکت مینشست.
لباسی آبی بر تن داشت
چشمانی تیره و بیهیاهو و حالتی از سکوت که نه کودکانه بود، نه بیمارگونه، بلکه چیزی فراتر؛
چیزی که انگار تصمیمی بود نه واکنشی.
بر روی میز
همیشه یک فنجان چای سرد، یک لیوان آب نصفه و گلدانی ترکخورده با چند شاخه گل رز سفید قرار داشت.
هیچکس دقیق نمیدانست گلها از کجا میآیند. باغچهی پشتی سالهاست که خشک است.
پرستاران میگفتند:
این کودک، از نخستین روزی که آورده شد، سخنی نگفت.
روانشناسها آمده و رفتهاند، اما نتیجه همیشه یکی بود: موردِ سکوت انتخابی.
در یکی از روزهای پاییز،
زنی میانسال برای بازدید از یتیمخانه آمد. لباس رسمی بر تن داشت و کیف چرمیای بهدست گرفته بود. پس از دیدن چند اتاق، وارد اتاق شمارهی پنج شد.
چشمش به دختر افتاد. نزدیک شد، ایستاد و چند لحظه در سکوت نگاهش کرد.
سپس با لحنی آرام پرسید:
این گلها را چه کسی میگذارد؟
پاسخ آمد:
خودش. هر هفته، چند شاخه رز سفید در گلدان میگذارد. بدون اینکه کسی از او بخواهد.
زن دوباره پرسید:
حرف نمیزند؟ حتی یک کلمه؟
پرستار سری تکان داد:
فقط یک جمله. همان روز نخست،
زمانی که هنوز نامش را نمیدانستیم، با صدایی آرام گفت:
یادم نیست زنده ماندهام، یا جا ماندهام!
و از آن پس، دیگر چیزی نگفت.
زن مکث کرد. نفسی عمیق کشید و سپس اتاق را ترک کرد.
آن شب، مسئول یتیمخانه هنگام تنظیم پروندهها، پوشهای قدیمی را ورق زد.
عکسی بود از پنج نفر، خانوادهای ساده.
توضیح پایین تصویر میگفت: «آتشسوزی در حومهی شهر. چهار نفر جان باختند؛ پدر، مادر، دو کودک خردسال. بازمانده: دختر هفتساله، فرزند وسطی. نجات یافته از میان شعلهها.»
و زیر پرونده، تنها یک یادداشت کوتاه ثبت شده بود:
او زنده ماند. اما هنوز مطمئن نیست که باید خوشحال باشد!

_چیزهایی که گفته نمیشوند، معشوقهٔ شوالیـه