کارم شده بود نشستن روی این تپه و خلوت با تو، از درون آرام بودم وقتی که هر لحظه ام که با تو میگذشت. از تنهایی میگفتی ولاغیر درحالی که روزم را کنارت به شب میرساندم.
گلی که امروز صبح چیده بودم خشک شده بود! عیبی نداشت؛ چرخیدم که آن را به تو بدهم
اما نبودی!
هراسان دور خود چرخیدم نبودی!
عطرت بود ولی تو نبودی!
ساز دهنیات بود ولی تو نبودی!
گریه کردم، گریه کردم، گریه کردم!
باز هم نبودی؛
هراسان راه خانه را در پیش گرفتم
در راه با چشم هایشان مرا میخوردند!
با انگشت های کریهشان به همدیگر نشانم میدادند!
با صوت جهنمیشان میخندیدند و بیصدای لب میزدند «باز خون گریه کرده! »
ترسیدم، دستی به زیر چشمانم کشیدم، دستانم خونی بود!
آه یادم آمد؛
تو سال هاست مرده بودی!
روی همان تپه!
و من بازهم برایت خون گریه کرده بودم...
به خانه که رسیدم، در را نبستم.
بادی سرد از لابهلای درختان مرده گذشت و به صورتم سیلی زد،
انگار تو بودی، بازگشته از دل خاطره،
نه با تن،
بلکه با تمام آن چیزی که از تو باقی مانده بود:
غم، عطر، و سکوتی که هر شب به سینهام چنگ میزد.
روی همان صندلی چوبی نشستم؛
صندلیای که همیشه میگفتی جیر جیرش مثل دل تنگِ من است.
دست بردم به سمت ساز دهنیات،
آن را به لب بردم،
و صدایی بیرون نیامد.
انگار زمان هم برایت سوگواری کرده بود.
در آینه روبرویم،
تو بودی.
موهایت پریشان، لبانت خندان،
اما چشمهایت
آن چشمهایی که روزی مرا از قعر جنون بیرون کشیده بودند
حالا غرق خون بودند.
از جا پریدم،
اما آینه ترک خورد،
و تو رفتی…
همچون تمام دفعات قبل.
گفتم این آخرین بار است،
دیگر برایت خون گریه نمیکنم،
دیگر نمینویسم،
دیگر آن تپه را نمیبینم...
اما فردا باز
پایم بر همان خاک خواهد لرزید،
دستم گلی خشک خواهد چید،
و چشمانم
خون خواهد گریست.

_چشمهایش خون باریدند، معشوقهٔ شوالیـه