اولین داستان این پناهگاه، برای توست؛ برای شوالیهای که رفت، اما هنوز در میان واژههای من نفس میکشد.
شوالیه رفت!
کاغذ و قلمی به من داد و من را میان کتابهایش رها کرد!
نه نامهای، نه وصیتی، فقط ردی از عطر سکوتش مانده بود، لای صفحههای باز شدهی یک دفتر چرمی.
دور نبود، اما نبودنش، انگار تمام شب را از آسمان چید.
من ماندم، با صدایی در گوشم که میگفت:
"میفهمی... وقتی وقتش برسه، میفهمی چرا رفتم."
قلم را در دست گرفتم.
سرد بود، مثل دستانم وقتی برای اولینبار دستهای او را لمس نکرده بودند.
و میان آن همه کتاب، کتابی را دیدم که جلدش ترکخورده بود، انگار بارها خوانده شده، بارها با اشک مرور شده.
و در میان آن صفحات،
اولین جملهای را دیدم که از او برایم مانده بود:
"یادت هست شب اول را؟
وقتی که نمیدانستی شوالیهها هم ممکن است عاشق شوند؟"
همان شب در ذهنم برگشت،وقتی باران بر تن سرد شهر میبارید و من گمشدهای میان جمعیت بودم.
خسته، بیجهت، بیدلیل.
او ایستاده بود، کنار یک چراغ خیابان که انگار فقط برای ما روشن بود.
نگاهم کرد، بدون لبخند، بدون حرف،
و فقط یک دستش را جلو آورد:
"بیا... اینبار نجات نمیدمت. فقط باهات راه میام."
و من رفتم، نه برای نجات، برای پیدا کردن خودم در مسیر کسی که خودش هنوز گم بود.
و حالا که رفته، حالا که فقط کاغذ و قلم مانده و ردّ خاطرات...

با تو جنگ بودم، بی تو شکست!
میفهمی یعنی چی؟
یعنی تو هم خنجر بودی، هم مرهم.
هم آرامش صدای شب، هم طوفانِ روزهایی که خسته بودم از همه.
تو بودی و من هر شب با بودنت میجنگیدم.
چون بلد نبودم دوست داشتن را، نه با تمام این حجم از نیاز، نه با اینهمه دردِ مانده در جانم.
میگفتم برو ولی با هر قدمی که دور میشدی، نفسم را عقب میکشیدم، قلبم را از سینه میکَندم، اما نمیگفتم برگرد.
و تو...
تو میفهمیدی. لبخند میزدی، همان لبخندی که بیشتر از خشم، میشکست مرا.
شبهایی بود که دلم میخواست داد بزنم:
«بمون بمون! بذار اینبار، من عاشق شم بیقید و شرط، بیترس، بیمنطق…»
اما فقط نگات میکردم و تو میرفتی و من خودم را میان کتابها و نفسهای بیتو جا میذاشتم.
یادت هست آن شب را؟
وقتی باران میبارید و من گفتم: «برو…»
و تو فقط نگاه کردی.
نه حرفی، نه اعتراضی.
فقط رفتی.
اما آن شب، با رفتنت، صدای تمام دوستداشتنها را در جانم گذاشتی.
الان که نیستی، حتی صدای در سکوت هم، شبیه قدمهای توست.
و من با دلی که هنوز کبود است، هر شب خودم را مرور میکنم.
نه برای بخشش، فقط برای لحظهای که شاید دوباره بیایی و بگویی: «اینبار، تا آخر میمانم... حتی اگر خودت، خودت را نخواهی...»

شب شورش دلها بود، چون صدای بارون داشت دیوونه میکرد همه چیز رو...
زمین خیس بود، هوا سنگین،و من، وسط این آشوب، فقط دنبالت میگشتم.
رفتی...
نه آروم، نه مثل دفعات قبل.
این بار فرار کردی.
از من، از خودت، از چیزی که بینمون در حال انفجار بود.
فریاد زدم:
«برگرد!
با این زخمای لعنتی تنهام نذار!
تو نمیتونی بروی... نه دیگه... نه بعد اینهمه دیوونگی.»
صدام بین باد و بارون گم شد.
دستهام مشت شد، بغض توی گلوم خفه شد.
تو رفته بودی...
اما رد عطرت هنوز دور گردنم گره خورده بود.
کتابهایی که گذاشته بودی، پخش و پلا شده بودن روی زمین،
هر صفحه، یه تکه از روحم رو جر میداد.
یه دفتر رو برداشتم...
دستم لرزید.
صفحهی اولش خالی بود.
فقط یه خراش باریک با تیغ کشیده شده بود روش.
و زیر لب گفتم:
«این خودم بودم... این زخمای سفید... این خط افتاده رو قلبم.»
دیگه نتونستم آروم باشم.
با قلم شروع کردم به نوشتن...
کلمات نمیاومدن، فقط خط خطی، خشم، بغض، عشق، عشق، عشق.
دلم میخواست همهچیزو بشکونم،
اما حتی تو خشمم، آروم آروم باز برگشتم به تو.
چون هر فریادی که میکشیدم، هر مشتی که توی هوا میزدم، به اسم تو ختم میشد.
تو قهرمان قصهی لعنتی من بودی،
شوالیهی زخمی من،
که حتی وقتی ترکم کردی، باز جای خالیت عمیقتر از حضورت شده بود.
اون شب فهمیدم...
عشق یعنی جنگیدن.
یعنی بریدن و موندن.
یعنی فریاد زدن و در عین حال، آروم در آغوش کسی مردن.
و من هنوز توی این شب شورشی، فقط تو رو میخواستم...

آخرین صفحه، بیصدا ورق خورد...تمام شد.
نه با فریاد، نه با جنگ، بلکه با یک نفس!
یک نفس کوتاه که در دل سکوت جان داد.
من هنوز کنار همان پنجرهام.
با همان کاغذ، همان قلم، و کتابی که دیگر هیچ صفحهای برای نوشتن ندارد.
امشب باران هم گریه نمیکند.
فقط سکوت میبارد، سکوتی که بوی نبودنت را دارد.
دیشب، آخرین نشانهات را دیدم.
لای یکی از کتابها،
نوشته بودی:
"اگر روزی برگشتی و من نبودم...
بدان هنوز دوستت داشتم، اما نتوانستم بمانم."
و من،
نتوانستم آن جمله را بخوانم.
فقط بوی کاغذِ کهنه را در آغوش کشیدم و گریستم...بیصدا، بینفس، بیامید.
شوالیهام... تو رفتی و من هزار بار برگشتم…به همان لحظهی اول، به همان نگاه خاموش، به همان دستی که نگرفتی و من را جا گذاشتی، میان خودم.
و حالا، پشت این خطها، پشت این واژههای زخمی،
فقط یک چیز مانده برای گفتن:
دوستت داشتم، بیشتر از آنکه خودم را بلد باشم...
و این، تمام چیزیست که از من باقی مانده.
کتاب را بستم...
اما صدای تو، هنوز میان خطوطش نفس میکشد.
نه به عنوان قهرمان،
بلکه به عنوان کسی که یادگارش، دردیست که هیچوقت، مرهم نمیشود.
حالا که همه چیز تمام شد، من اینجا، کنار همین پنجرهام و شوالیهام، هرگز از یادم نمیرود.
هیچچیز نمیتواند این یاد را از من بگیرد.
حتی اگر زمان بگذرد، حتی اگر دنیا عوض شود،
من همیشه، همیشه معشوقهی شوالیهی خود خواهم بود،
و این قلب بیصدا، تنها صدای تو را میشنود.
_پـناهگاهِ شوالیه، معشوقهٔ شوالیـه
معشوقهٔ شوالیـه