چرا این افکار شبانه که مدتی است خواب از دو دیدهام گرفته، فکر نمیکند که منِ زبان بسته گناه دارم و اگر نخوابم نابود میشوم!
اما افکار مانند خورهای به جان مغز لاجانم میافتند.
گویی پدر کشتگی دیرینهای با آن دارد!
جالب اینجاست که افکار من زاده ذهن مریض من است؛
آری همان اصطلاح گل بخودی!
ذهنم با افکاری که از خود تکثیر میدهد
خودش را نابود میکند
ذهن مگر دیوانه ای بس نمیکنی بیوجدان؟!
باید به ساکِن ذهنم بگویم خاموش گردد اما آن زن وراج ذهنم با آن پیراهن صورتی مدتیست خاموش گشته،
شاید هم مرده است،
شاید هم من کشته باشم او را ،
روی همان کاناپه قرمز رنگِ چرکِ گوشه ذهنم!
آری ذهنم را خون گرفته است خون آن زن بیچاره!
اما همین زن نابودی مرا میخواست، مگر نه؟!
اگه دورغ میگویم خدا بر کمرم زند
گویی از یاد برده است که من خالق او هستم!
داشت نابودم میکرد، گاهی مهربان بود اما..
حال باید سیاه پوش او شوم و اثر آن را از ذهنم پاک کنم؟! از روی آن کاناپه؟!
اگر زنده شود وای، وای، وای اگر دوباره جان بگیرد..

وای اگر دوباره جان بگیرد...
گویی زمزمهی نفرینی از اعماق همان کاناپه چرکمرده برخاست.
نه صدایی کامل، نه نالهای آشنا؛
بلکه صدایی شبیه خشخش برگهای پوسیده زیر قدمهای مرگ.
ابتدا سایهای دیدم.
یک سایه، که آرامآرام کش آمد، شکل گرفت،
و کمکم صورتی به خود گرفت؛ همان رنگ صورتی شوم،
اما این بار نه لطیف، نه مهربان؛
صورتی خیس از خون.
چشمانش که روزگاری پر از حرفهای ناتمام بود، حالا خالی از جان بود.
یک حفرهی بیته...
و در لبخندش، بوی مرگ پیچیده بود.
او برخاست.
کاناپه، از فرط خون تازه، نرم شده بود، غرق شده بود،
و صدای چکهی خون، سکوت ذهنم را سوراخ میکرد.
چکه... چکه... چکه..!
هر قطره، مثل یک ناقوس مرگ، فریاد میزد:
«بازگشتم!»
پاهای لخت و زخمیاش کشیده میشد روی کفِ سرد و ترکخوردهی ذهنم.
به سمتم میآمد، بیشتاب اما بیرحم.
هر قدمش، خاطرهای فراموششده را دوباره زنده میکرد؛
هر خاطره، تیغی بود که روحم را خط میانداخت.
نزدیک شد، آنقدر که بوی گندیدگیِ کلماتِ پوسیدهاش را حس کردم.
لبهای دوختهشدهاش باز شد، و صدایی چون صدای شکستن استخوانهای خشکیده در گوشم پیچید:
«مرا کشتی؟ خیال کردی نابودم کردی؟»
دستم بیاختیار به گلویم رفت.
نمیتوانستم نفس بکشم.
انگار که طناب نامرئیای از رگهای بریدهی خودش ساخته بود و حالا دور گردنم حلقه میکرد.
«تو خالق منی...
اما حالا من فرمانروای توام!»
و خندید.
خندهای که دیوارهای ذهنم را ترکاند، و من...
من فقط نگاه کردم.
نگاه کردم که چطور ذهنم فرو میریزد،
چطور واژهها مثل لاشههایی بیجان روی زمین میافتند،
چطور خودم، آرامآرام، در خون خودم گم میشوم.. .

_ نابودی زنی با پیراهن صورتی، معشوقهٔ شوالیـه
وای اگر دوباره جان بگیرد..