پردهها را کنار زده بودند.
نور مات غروب، از پنجرهٔ باریکی به داخل میریخت و بر تور سفید نشسته بر سرش میتابید.
لباسی بر تن داشت که زیادی بلند بود برای پاهای کوچکش و گلهایی پژمرده بر حلقهای باریک از تارهای طلایی.
ساکت ایستاده بود.
بیهیچ صدایی، بیهیچ فریادی.
دستهای کوچکش در هم قفل شده، چشمهایی پشت لایهای از حریر پنهان.
نه میدید و نه دیده میشد.
در اتاق چیزی حرکت نمیکرد
حتی هوا.
تنها چیزی که نفس میکشید، دلهرهای بود که آرام درون سینهاش میلولید.
مردم شادی میکردند،
میخندیدند،
دست میزدند.
اما او نمیفهمید چرا!
چرا لباسی پوشیده بود که سنگینتر از تنش بود؟
چرا تور را بر سرش کشیده بودند؟
چرا عروسکهایش را برداشته بودند، بیهیچ خداحافظیای؟
لحظهای دستش لرزید.
دلش خواست بدود،
بخندد، پنهان شود زیر تخت، با آن عروسک پارچهای که گوشش همیشه پاره بود.
اما هیچکدام نبود.
اتاق خالی بود.
تنها او بود و انعکاس بیچهرهاش در آیینهای کدر.
زانوهایش درد میکرد.
صدای خندهای دوردست به گوشش رسید.
گفتند وقتش است.
اما وقت چه چیزی؟
او هنوز جدول ضرب را کامل یاد نگرفته بود.
او هنوز بلد نبود بند کفشش را درست گره بزند.
او هنوز فرق رؤیا و واقعیت را نمیدانست.
تور سفید سنگینتر شد.
مثل مه، مثل خاک
و در آن لحظه،
اتفاق افتاد.
چیزی درونش خاموش شد.
نفس کشید اما دیگر خودش نبود.
جسم ایستاده بود
با کفشهای بنددار،
با دستانی آرام.
اما جانش جایی در آن لباس نبود.
پنهان شده بود گوشهای از خانه، شاید همانجا که عروسکها را گذاشته بودند.
شب که آمد، تنها سکوت ماند.
و دختری در لباسی سپید که دیگر کودک نبود.
هیچکس نفهمید چرا سالها بعد، دختری دیگر شبها خواب میدید که در آیینهای بیچهره، تور سفیدی میلرزد، و صدایی آرام زمزمه میکند:
کودکیام را پس بگیر..!

_لباسی برای دفن کودکی، معشوقهٔ شوالیـه