شبِ آخر
همان شبی که شوالیه بیصدا رفت،
همان شبی که نه ردی از زرهاش روی زمین ماند، نه پژواک قدمهایش در دالانها؛ فقط دستی که شمع را روی میز گذاشت و کاغذ و قلمی که به سوی من گرفت. نگاهش پر از چیزی بود که آن زمان نفهمیدم؛ چیزی میان رفتن و ماندن. گفت:
اگر برنگشتم، بنویس!
من را میان کتابهایش رها کرد. میان جلدهای چرمی که بوی رطوبت و خون خشکشده میدادند. میان صفحاتی که پر از سوگند و عهد بود.
از همان شب، نوشتن آغاز شد.
هر کلمه، مثل تکهای از حضور او بود. گاهی قصههایی از خودم مینوشتم، گاهی از زبان او.
هر بار که مینوشتم، حس میکردم شوالیه بازگشته، در گوشم نفس میکشد. صدای او در کلماتم زنده میشد.
اما پرسشی، چون خاری پنهان، همیشه در ذهنم مینالید:
چرا رفت؟ چرا مرا در لابهلای این کتابها جا گذاشت؟
ساعتها گذشت. شمعها سوختند، مرکبها خشکیدند. میان نوشتههایم، جنگها و دلاوریهایش را زنده کردم؛ چنانکه گویی هیچوقت نرفته و با این همه، غیبتش مثل زخمی بود که با هیچ واژهای مرهم نمیگرفت.
یک شب
وقتی دست کشیدم میان صفحات یک کتاب فراموششده، برگی زرد و لرزان بیرون لغزید. خط روی آن خط خودم بود یا شاید خطی شبیه به آن اما هیچ یادم نمیآمد چنین چیزی نوشته باشم. لرزان خواندم:
«او نبود که رفت؛ من بودم!
من بودم که میان سکوت و سایه، قدمهایم را عقب کشیدم. من بودم که چشمانم را بستم تا نبینم چگونه در تاریکی میمانَد. او هرگز رهایم نکرد. من بودم که قلم را گرفتم و از پیشش گذشتم.»
کلمات در مشعل لرزیدند.
دستم یخ زد.
اگر این را من نوشته بودم، چرا هرگز به یاد نمیآوردم؟ اگر او رفته بود، چرا این برگ حقیقتی دیگر را نشان میداد؟
ساعتی جیبی کنار شمع افتاده بود. عقربههایش بیحرکت مانده بودند، اما تیکتاکی خاموش در گوشم پیچید. گویی صدایی از پسِ سالها نجوا میکرد:
«تو بودی که مرا ترک کردی.»
و در همان لحظه، همه چیز لرزید.
شمع آخرین بار سوسو زد. من دوباره قلم برداشتم. روی کاغذ نوشتم:
اگر حقیقت این است که من او را ترک کردم، پس چرا هنوز صدای قدمهایش را در راهرو میشنوم؟
شوالیه رفت؟ یا من او را راندم؟
واقعاً چه کسی دیگری را ترک کرد؟
من شوالیه را، یا شوالیه من را؟
این پرسشی است که میان غبار کتابها، هنوز بیپاسخ مانده..

_شمعی که نجوا میکند، معشوقهٔ شوالیـه