شوالیه زخمی و خسته، گمشده در دل جنگل تاریک سایههای بیچشم گام برمیداشت.
هوا سنگین بود
مثل سنگی که روی قلبش نشسته بود!
در این مه غلیظ
او نخستین سایه را دید؛
زنی که چشمانش را به کل از دست داده بود.
چشمهایی که زمانی دریچه روح بودند، حالا با اشکهایی خشکیده و سکوتی سنگین فرو پوشانده شده بودند.
شوالیه با ترس به او نگاه کرد.
حس کرد که در آن سکوت عمیق، فریادی نهفته است،فریادی که سالها به جای گفتار،
در اشک و سکوت تجلی یافته بود.
سایه
به آرامی به سمت شوالیه آمد
اما لبهایش بسته بودند
و تنها سکوت همراهش بود.
او انگار تمام وجودش را در آن جای جالی چشم مخفی کرده بود!
آنجا که هیچ کس نمیتوانست ببیند و شوالیه تنها با نگاه
میتوانست کمی از آن درد را حس کند، ولی نمیدانست چیست.
شوالیه قلبش به درد آمد
دستش را به سمت زن دراز کرد اما ترسی مبهم او را بازداشت؛
حسی که نمیتوانست آن را توضیح دهد، گویی این سکوت
مثل تیغی تیز به دلش میخورد.

او راهش را ادامه داد تا سایه دوم را دید؛
زنی که چشمهایش را کاملاً از دست داده بود
و صدایش نیز گم شده بود.
صدایی که هیچگاه شنیده نشد،
فریادی که در گل سرخ پژمردهاش مدفون بود.
شوالیه نمیتوانست صدایش را بشنود، اما جای خالی چشمان او
پر از ترس و نفرت بود؛
ترسی که انگار از نبود شوالیه ریشه میگرفت.
شوالیه در سکوت ایستاد،
انگار به سایهای نگاه میکند که از درونش میسوزد اما هیچ رنگ و صدایی ندارد.
باز هم خواست با او سخن بگوید،
اما هیچچیز جز سکوت به گوش نمیرسید.

سرانجام به سایه سوم رسید؛
دختری که نه چشم داشت، نه دهان، نه صدایی، حتی چهرهاش محو و بیتعریف بود.
او دستهایش را به آرامی به جاهای خالی صورتش میکشید،
گویی که به دنبال وجود خودش میگشت؛
گمشدهای که هرگز نتوانسته بود خود را کامل به یاد آورد.
شوالیه نزدیک شد،
باز هم ترسی عمیق و نامعلوم در دلش جوانه زد،
ترسی که نه از این دنیا بود و نه قابل نامگذاری!
او حس کرد که این دختر،
تکهی نهایی معشوقهاش است، اما کلمات از دهانش بیرون نمیآمدند.

شوالیه ایستاد و در سکوت سرد جنگل، خود را در میان این سه زن گم شده یافت؛
اما هیچگاه نفهمید که این سه زن، همان معشوقهی گمشدهاش بودند؛
روحی که به سه تکه شکسته شده بود، و او هنوز در جستجوی یک تکه بود.
_سه زن و یک سکوت، معشوقهٔ شوالیـه