باد، برفهای ریز و بیامان را به شیشهی پنجره میکوبید.
زن با پیراهن سپیدش نیمتنهاش را بیرون برده بود و به شاخههای یخزدهی درختی که درست زیر پنجره قد کشیده بود، دست دراز کرده بود؛
شاخهها خمیده، پوشیده از برف، درست مثل قلبی که زیر بار سنگینیِ خاطرهها دیگر رمقی برای تپیدن نداشت.
نگاه زن، پر از تمنایی بود که سالها در سینه نگه داشته بود.
لبهایش میلرزیدند، نه از سرما، که از زخم واژههایی که هرگز شنیده نشده بودند.
او میدانست که پشت آن شاخهها، پشت آن برفها، مردی هست که روزی همهی رؤیاهایش را به او سپرده بود. مردی که با یک لبخندش جهان، روشن میشد و با یک سکوتش، ویران!
زن هزاران شب از این پنجره، در این سرمای جانسوز، دست دراز کرده بود؛ دست دراز به امید لمس اندکی گرما، اندکی حضور. اما هر بار شاخهها سردتر، فاصلهها دورتر و او تنهاتر میشد.

و آن شب، آخرین شب انتظار بود. لبخندی تلخ نشست بر صورتش. دستش را پس کشید، پنجره را بست و بیآنکه اشکهایش را پاک کند، چراغ اتاق را خاموش کرد.
صبح که برف همچنان میبارید، زن دیگر پشت پنجره نبود. او چمدانی قدیمی برداشت، روسری سیاهش را به دور سر پیچید و دل به سرمای کوچه سپرد.
ایستگاه قطار مثل سایهای در مه و برف فرو رفته بود. صدای سوتی کشدار در هوا پیچید. مسافران در هیاهو، خود را به واگنها میرساندند. اما او میان جمعیت، آرام و استوار میرفت. نگاهش دیگر جستجو نمیکرد، دیگر التماس نداشت. تنها چیزی که در نگاهش مانده بود، تصمیمی قطعی و زخمی عمیق بود.
و آنگاه مرد آمد. همانکه روزی جهانِ زن بر مدار نگاهش میچرخید.
پالتوی خاکستریاش خیس برف شده بود. لحظهای مکث کرد، درست روبهروی زن. نگاهشان گره خورد.
زن نگاهش را نگرفت، اما چیزی در عمق چشمهایش میدرخشید؛ نه عشق، نه نفرت، که حقیقتی تلخ: «من تمام شدم.»
مرد دهان گشود، اما کلمهای پیدا نکرد. صدای قطار همهی واژهها را در خودش بلعید. در سکوتی سنگین، تنها نگاهش التماس میکرد؛
نگاه مردی که تازه فهمیده بود اگر این زن برود، همه چیز بیمعنا خواهد شد. تازه فهمیده بود تمام گناههایش: سکوتها، بیتوجهیها، خیانتهای کوچک و بزرگ بهایی دارد که حالا باید بپردازد.
زن چمدان را محکمتر گرفت. هیچ نگفت. هیچ نگفت چون همه چیز گفته شده بود.

قدم برداشت. پایش را روی پلهی واگن گذاشت.
برای لحظهای آخر، باد روسریاش را تکاند و چهرهاش را روشنتر کرد؛ چهرهای که از میان اشک و برف، همچنان زیبا و شکوهمند بود.
قطار حرکت کرد.
مرد میان برفها ایستاده بود، بیحرکت، بیپناه. برای اولین بار فهمید سرمای برف چیزی نیست جز انعکاس سرمای درون خودش؛ سرمایی که زن سالها با آن جنگیده بود و حالا دیگر نمیخواست.
و زن، از پشت شیشهی بخارگرفتهی واگن، لحظهای چشم بست. قلبش زخمی، اما آزاد بود.
او میدانست عشق، اگرچه هرگز فراموش نخواهد شد، اما دیگر اسارت نخواهد بود.
_تلهٔ برف،معشوقهٔ شوالیـه