ویرگول
ورودثبت نام
معشوقهٔ شوالیـه
معشوقهٔ شوالیـهاگر اینجا چیزی برای خواندن پیدا کردید، بدانید که آن‌ها فقط برای من هستند. هرکلمه، هر جمله، یک پناهگاه شخصی! پناهی برای معشوقهٔ شوالیـه
معشوقهٔ شوالیـه
معشوقهٔ شوالیـه
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

آغوشی در مرگبارترین تاریکی؛


خودنویس شوالیـه:

ماه سرخ، مثل تیغی درخشان و خون‌آلود، آسمان را شکافت؛

و زن، سفیدپوش، همچون روحی در میان شعله‌های سرد تاریکی،

در آغوش مرد سیاه‌پوشی پناه گرفت

که نه نجات بود و نه عذاب!

فقط سایه‌ای زنده بود؛

سایه‌ای که نفس‌هایش بوی مرگ و نقشه‌های تاریک داشت.

زن در دل این شب سرخ گم شده بود؛

گم شده در تباهی، در خیانت، در سردیِ نگاهِ مردی که بغل کرده بود؛

نگاهی که شعله‌های یأس و بی‌رحمی در آن می‌رقصید.

مرد سیاه‌پوش، با لبخندی سرد و بی‌صدا، تاریکی را در جان زن فرو می‌ریخت؛

چیزی که زن فکر می‌کرد پناه است

در واقع زندان بود؛

زندانِ بی‌نهایتی از شب‌های بی‌صدا و زخم‌های بی‌نام.

در این آغوش سرد،

زن آخرین تکه‌های خودش را می‌داد؛

آخرین امید، آخرین نفس، آخرین تکه از وجودی که روزی عاشق بود؛

و مرد،

همان سایه‌ی بی‌رحم،

هر ضربه‌ی قلبش را به زنجیر می‌کشید

و هر فریاد خاموشی را در تاریکی می‌بلعید.

وقتی ماه پشت ابرها غروب کرد،

زن دیگر نبود؛

فقط سایه‌ای شکست خورده،

در میان خون و تاریکی باقی ماند!

شکستی که نه صدا داشت، نه نور،

فقط بی‌رحمی بی‌انتها.

در آغوشش رفتم، پُر از شوقِ رهایی اما نفهمیدم که تابوتم را بوسیده‌ام!
در آغوشش رفتم، پُر از شوقِ رهایی اما نفهمیدم که تابوتم را بوسیده‌ام!

_آغوشی در مرگبارترین تاریکی، معشوقهٔ شوالیـه


داستان کوتاهداستان نویسیمرگدلدادگیاشتباه
۱۴
۱
معشوقهٔ شوالیـه
معشوقهٔ شوالیـه
اگر اینجا چیزی برای خواندن پیدا کردید، بدانید که آن‌ها فقط برای من هستند. هرکلمه، هر جمله، یک پناهگاه شخصی! پناهی برای معشوقهٔ شوالیـه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید