ماه سرخ، مثل تیغی درخشان و خونآلود، آسمان را شکافت؛
و زن، سفیدپوش، همچون روحی در میان شعلههای سرد تاریکی،
در آغوش مرد سیاهپوشی پناه گرفت
که نه نجات بود و نه عذاب!
فقط سایهای زنده بود؛
سایهای که نفسهایش بوی مرگ و نقشههای تاریک داشت.
زن در دل این شب سرخ گم شده بود؛
گم شده در تباهی، در خیانت، در سردیِ نگاهِ مردی که بغل کرده بود؛
نگاهی که شعلههای یأس و بیرحمی در آن میرقصید.
مرد سیاهپوش، با لبخندی سرد و بیصدا، تاریکی را در جان زن فرو میریخت؛
چیزی که زن فکر میکرد پناه است
در واقع زندان بود؛
زندانِ بینهایتی از شبهای بیصدا و زخمهای بینام.
در این آغوش سرد،
زن آخرین تکههای خودش را میداد؛
آخرین امید، آخرین نفس، آخرین تکه از وجودی که روزی عاشق بود؛
و مرد،
همان سایهی بیرحم،
هر ضربهی قلبش را به زنجیر میکشید
و هر فریاد خاموشی را در تاریکی میبلعید.
وقتی ماه پشت ابرها غروب کرد،
زن دیگر نبود؛
فقط سایهای شکست خورده،
در میان خون و تاریکی باقی ماند!
شکستی که نه صدا داشت، نه نور،
فقط بیرحمی بیانتها.

_آغوشی در مرگبارترین تاریکی، معشوقهٔ شوالیـه