تهران، دی ۱۳۵۶
هوا، بوی دود و برگهای خیس میداد.
سینما آتلانتیک مثل قلبی کهنه و فراموششده، در تاریکی شهر میتپید.
چراغهای سرد و زردرنگش، لرزان، بر سنگفرش خیابان افتاده بود.
زن با گامهایی آهسته، وارد سالن شد.
پیرهن سیاه سادهای بر تن داشت، بیهیچ زرقوبرقی.
موهای کوتاه و مشکیاش خیس از باران بودند و چشمهایش،
چشمهایش شبیه پنجرهای بودند که سالهاست رو به یک خیابانِ خالی باز مانده.
لیوان مقوایی قهوه را میان انگشتانش گرفت.
دستهایش میلرزیدند. نه از سرما.
از چیزی که درونش مانده بود.
از چیزی که هنوز بیرون نیامده بود!
ردیف وسط، صندلی شماره ۲۷
همانجایی که همیشه با او مینشستند.
همانجایی که اولین بار خندید. اولین بار بوسیده شد. اولین بار ترسید.

روی پرده فیلمی سیاه و سفید آغاز شد.
زنی و مردی در بندر، با چمدانهایی در دست.
صدای ویولن، سالن را پر کرد. و زمان، زمان ایستاد.
زن قهوهاش را بالا آورد، مزهاش را حس نکرد.
فقط خودش را دید، در بازتاب پرده.
شبیه روحی نشسته در میان آدمها، اما بههیچکس تعلق ندارد.
ناگهان، انگار همهچیز محو شد:
سالن، تماشاگرها، پرده، نور.
و تنها چیزی که باقی ماند، صدای خودش بود.
ــ یادت میاد؟ گفتی اگه یه روزی برم، یعنی هیچوقت برنمیگردم...
ــ منم نگفتم که بمون ولی نگفتنم، یعنی نخواستمت نبود...
ــ ولی اگه خواسته بودی، میموندی...
و او رفته بود. یک شب بارانی.
بدون خداحافظی.
بدون حتی یه نگاهِ آخر.
زن، آن شب تا صبح در همین سالن ماند.
صندلی شماره ۲۷، تنها جای دنیا بود که هنوز بوی او را میداد.
بوی سیگارش. بوی اودکلنش.
بوی عشقِ نصفهنیمهای که به تهش نرسیده بود.
فیلم تمام شد.
چراغها روشن شدند.
مردم بلند شدند، پالتو پوشیدند، خندیدند، رفتند.
اما او نرفت.
زن، آرام بلند شد.
لیوان قهوهاش را گذاشت روی دستهٔ صندلی.
یک لحظه برگشت، و به صندلی شماره ۲۸ نگاه کرد.
آن صندلی، سالها بود که خالی مانده بود.
لبخند تلخی زد.
نه برای خاطرات،
نه برای خودش،
بلکه برای زنی که دیگر نبود
برای دختری که روزی، اینجا، عاشق شده بود.
از پلهها پایین رفت.
درِ سالن باز شد.
هوا هنوز بوی باران میداد... .

_آخرین پرده، معشوقهٔ شوالیـه