گاهی وقت ها میشینم پشت لپ تاپ، انگشتام روی کیبردن، ولی ذهنم یه جای دیگه اس. یه جایی که هنوز وجود نداره، اما انگار همیشه باهامه، همون جایی که رویا ها شکل میگیرن.
من مینویسم چون رویا دارم. رویاهایی که شاید کوچیک به نظر بیان، اما برای من دنیان. مینویسم چون میخوام یه روزی کتاب خودمو توی دستم بگیرم. مینویسم چون جایی، یه نفر ممکنه با خوندن یه جمله ازم حالش بهتر شه.
نمیخوام فقط نویسنده باشم، میخوام صدای فکرامو به دنیا برسونم. میخوام حرف هایی که شاید کسی جدی نگیره، ردی کلمات جون بگیرن و شنیده بشن.
نوشتن برای من فقط یه کار نیست؛ یه راهه برای زندگی کردن با خیال هام. هربار که مینویسم، یه قدم به رویاهام نزدیکتر میشم.
اگه روزی رسید که بهشون رسیدم، مطمئنم اولین چیزی که مینویسم، یه تشکره... از خودم، که هیچ وقت دست از نوشتن برنداشتم.
کیمیا