ویرگول
ورودثبت نام
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~زِندِگیمون یه کارمایِ #پارادوکس وارهِ ... :))
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

گل های زنگوله دار


هوا کم کم در حال غروب بود. چشمانم را بستم و روی تخت دراز کشیدم. هر غروب ، در همین تاریخ ، در همین روز ، این کار را تکرار میکردم.

مشخص نبود خوابم یا بیدار ، اما تو را به وضوح میدیدم. دشت ، پر از مه بود به طوری که جنگل‌های دورش دیده نمی شدند.

باد ، ارام ارام در میان علفزار می پیچید و اوای دلنواز خش خش علف ها را به وجود می اورد. خش،خش،خش....صدایشان باعث قلقلک پوستم می شد. کرم های شب تاب همراه با باد ، به هر سو می رقصیدند.

در این میان دختری با لباس دامن دار پفدار صورتی رنگ و موهای شکلاتی موج دار در حالی که موهایش با روبان بنفش بسته شده بود ، ایستاده بود و میخندید ، لیلی.

در همین حین باد گل های زنگوله دار را به صدا در اورد. صدای لیلی را می شنیدم.

«نگاه کن مامان ، گل ها میخندند !»

هرگاه درباره ی گل های زنگوله دار صحبت میکرد ، چشانش از خوشحالی میدرخشیدند. همیشه از گل های زنگوله دار خوشش می امد ، از شیطنت های کودکانه اش خنده ام گرفته بود.

تو هنوز آنجا بودی ، لیلی. هنوز لبخند بر لب داشتی، اما معلوم نبود ؛ کی باز میگردی؟! از رویا بیدار شدم. هنوز در همان اتاق دراز کشیده بودم. بلند شدم و به پنجره نگاه کردم. علفزار ، قبل از طلوع ، کاملا در مه فرو رفته بود. آه که چقدر این دشت ، صدای خنده هایش ، دویدن هایش و رقصیدن هایش را کم داشت. دوباره روی تخت نشستم و به پنجره زل زدم و مانند هر روز ، منتظر طلوع خورشید.....


برگرفته شده از رمان " گل های زنگوله دار "
دلنوشتهداستانکدخترداستانرمان
۱۰
۰
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~
زِندِگیمون یه کارمایِ #پارادوکس وارهِ ... :))
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید