ویرگول
ورودثبت نام
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~زِندِگیمون یه کارمایِ #پارادوکس وارهِ ... :))
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

او همان بود که هست !

او می رقصید و می رقصید و می رقصید......
او می رقصید و می رقصید و می رقصید......



بر لب صخره ای نشسته بود و به صدای ارام دریا گوش میداد و به ماه نگاه میکرد.
" چه صدای عجیبی! هم ارام است هم حامل خبر های عجیب و گوناگون ، هم زیباست هم پر از دلتنگی ! " او این ها را با خود زمزمه کرده بود.
دریا چه داشت که انقدر صدایش برایش ارامش بخش بود؟ شاید صدای صخره ها بود ، یا شاید صدای صدف ها که راز های دریا را در خود نگه میداشتند ، شاید صدای موجوداتی که فراموش شده بودند یا شاید هم صدای اواز کسانی بود که در دریا غرق شده بودند ؛ هر چه بود ؛ ارام و قرار نداشت و او این را خوب می فهمید.
مانند کسی که بخواهد چیزی را بگوید اما ترس امانش ندهد. هر چه بود ، ضیافت بزرگی بود ، میان امواج ها ، میان ان حباب های کف دریا ، میان شن ها ، ماهی ها و.....
او که بود که بخواهد بی اجازه وارد این ضیافت شود؟! نه دریا بود ، نه موج ، نه ماهی ، حتی صدف هم نبود. اما احساسی او را به میهمانی فرا میخواند. چه داشت که انقدر او را به وجد می اورد؟ حسابی کنجکاو شده بود و به سمت میهمانی کشیده میشد.
کفش هایش را در اورد و به سمت ضیافتی که دعوت شده بود ، حرکت کرد و تا صبح رقصید و رقصید و رقصید.....

دلنوشتهداستانداستانکعشقدریا
۷
۳۷
~گربه فروشی خانم لوبیا~
~گربه فروشی خانم لوبیا~
زِندِگیمون یه کارمایِ #پارادوکس وارهِ ... :))
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید