اشتیاق و ذوق رقابت برای مقام اول دیگر درونم وجود ندارد.
غافلگیری ها مرا شاد و هیجان زده نمیکنند حتی از خیلی بزرگ و شگفت انگیز باشند.
جک های بی مزه ای که بی دلیل مرا به قهقهه میانداختند اکنون حتی لبخندی را هم به روی لب هایش نمیآورند.
دیدن کسی که سال هاست منتظرش بودم مرا سر شوق نمیآورد.
به بردنم افتخار نمیکنم،دنبال راه نجاتی از این فضای خشک و بی روح هستم اما انگار فقط قلبی در پوسته ی خالیه انسانی در حال تپیدن است.
احساس شادی و سرزندگی را نمیبینم؛گویی این احساس در مراحل بالاتر قفل میشود.
شاید نیاز به یک سفر طولانی به تنهایی روحم را به گرداند ولیکن امکانش نیست.
میگویند من در سال های «طلایی» زندگی ام به سر میبرم اما کجاست آن شگفتی و زیبایی؟
اگر «طلایی» به معنای بی حوصلگی و افسردگیست درست است.
گهگاهی ناباورانه و عجیب شاد میشویم،با دیدن یک فیلم سخت کوش و جوگیر میشویم،برای به دست آوردن چیز کوچکی زمین و زمان را مقصر میدانیم.
و چه دوران طلایی ای که یک جهان آن را تاریک میشناسد!
