
اینجا از رشادتهایی سخن به میان است که شاید کمتر با آنها آشنا باشیم؛ از رزمندگانی که با خط مقدم همراه بودند و تا نجات جان آخرین رزمنده، همانجا میماندند.
آری؛ منظورم همان پزشک و پرستاریست که با علم، مهارت و شجاعت خود، با روپوش سفید آغشته به خون مبارک شهدای عملیاتی، از ارزشهای مقدس خود دفاع کردند. ساختمانی با چند ستون نیمه مستحکم که بخشهای هرچند کوچکِ مراقبتهای ویژه، آزمایشگاه و حتی انتقال خون را از هم جدا کرده است. بنای امید مجروحان، از زمان عملیات والفجر ۸ تا کربلای ۵، یادگاران این عملیاتها را در درون خود التیام بخشیده است؛ آنجا که دیوارهایش گوش شنوای نجوای شهادتین شهدا و ذکر "قو علی خدمتک جوارحی" کادر آن بوده است. آن جایی که همه و همه دست به دست هم داده بودند و به سمت فتح قله در حرکت بودند؛ آنجا که توانستیم در شرایط جنگ، کمبود و یا حتی نبود دارو و تجهیزات کافی، خطر حمله و نزدیک شدن دشمن؛ رکوردها را جابهجا کنیم؛ چشم جهان را به خود خیره کنیم؛ مجروحان را در کمترین زمان ممکن به سمت بیمارستان منتقل کنیم؛ بدون وقفه از عملهای جراحی یادگار بهجا بگذاریم و ... اینجا بیمارستان صحرایی امام حسین علیهالسلام است!
#روایت سوم
میدانی رفیق! ما خیلی بزرگتر شدیم؛ آنقدر که در علم پزشکی، در دنیا حرفی برای گفتن داریم؛ میتوانیم قد علم کنیم و از دستاوردهایمان بگوییم! درست مانند زمان مقدسترین دفاع از ایران عزیزمان! جوانان ما، از آن دفاع مقدس، روحیهی جنگندگی، تن ندادن به وعدههای توخالی برون مرزی، تکیه بر نیروی خودی، تلاش بیوقفه و امید را به یادگار دارند. شاید آن زمان، زمان جنگ را میگویم؛ برای یک زوج نابارور، شنیده شدن صدای کودکی در خانه یک رویای دستنیافتنی محسوب میشد؛ اما اکنون چه؟ با تلاشهای مقتدرانه دکتر سعید کاظمی آشتیانی، بنیانگذار پژوهشگاه رویان، این رویا به حقیقت پیوست. یا آن زمان را بیاد دارید که عدهای از هموطنانمان دست به دامان غرب برای دریافت یک دوز واکسن کرونا بودند؛ جوانان امثال من و شما در کنار شهید حسین فخریزاده به این علم حیاتبخش دست یافتند و پرچم ایران را بالا بردند.

■ محتوا:
▪︎ فاطمه محمدی | پرستاری 1401
▪︎ ریحانه تیرگر | پزشکی 1403
▪︎ فاطمه رنجبر | پزشکی 1403
■ نویسنده:
▪︎ محدثه رحیمی نژاد | پرستاری 98
■ ویراستار:
سعیده داوودی | هوشبری97