از این‌جا که منم، تا آن‌جا که اوست، به‌قدر ده قدم و نیم فاصله است. هر روز صدایش را در پس زمینه‌ای از صدای جیغ و گریه‌ی کودک بیماری، پیرزن فقیری که حساب سنگینش را مرد جوانی پرداخت می‌کند، صدای ترق‌ترق برخورد چیزها و هیش‌هیش پلاستیک‌ها می‌شنوم. تابه‌حال صدایش را در فاصله‌ی یک‌قدمی‌ام نشنیده‌ام. باید صدای زیبایی داشته باشد، اما هیچکس به خودش حتی زحمت گردگیری این ناحیه را هم نمی‌دهد. به‌شمار روزهایی که در این قفسه پرت شده‌ام، خاک بر شانه‌هایم نشسته.
دیگر از بی‌تابی نمی‌توانستم یک‌جا بنشینم و فقط از دور تماشا کنم. او مرا نمی‌دید! حتی نمی‌دانست وجود دارم. زندگی به چه کار می‌آید وقتی هیچکس تابه‌حال مرا نخواسته؟ تمام توان خود را جمع کردم تا تکانی به خشکی و خستگی‌ام بدهم و تق! به پهلو افتادم. دیگر جایی را نمی‌دیدم. ته‌مانده‌ی توانم را بازیافتم و تکان دیگری خوردم و این‌بار... سقوط کردم! وقتی که به زمین خوردم تمام جانم تیر کشید. اما... اما چندثانیه نگذشت که به پرواز درآمدم. خودش بود! گرمای دستان او بود که مرا لمس می‌کرد! بالاخره دیدمش. بالاخره مرا دید. از شنیدن صدای سحرانگیزش حیرت کردم وقتی گفت: "کسی حواسش هست که این اسپری‌ها تاریخشون گذشته؟" و پرت شدم به دنیایی جدید، میان انبوهی از کاغذهای پاره و قرص‌ها و داروهای بی‌مصرف. اما دیگر چیزی نمی‌خواستم.
_ مهسا کاظمی.
این تمرین امروز کلاس بود. انگار حتی با تبدیل شدن به "اسپری بینی" هم باید غمگین باشم. غم بیخ گلومو گرفته و انقدر بهم عادت کرده که دل نمی‌کنه ازم. ولی حداقل به‌قدر دوسه ساعتی "اسپری‌بینی" بودن غمم کمرنگ شد و این معجزه‌ی نوشتنه که می‌تونم نفس بکشم، ولی بازم با استفاده از اسپری بینیم!
