دوره دبیرستان بود، اول بار در پرشین بلاگ نوشتم. یک وبلاگ نشریه مانند درست کردم، بعدتر چند صد لینک دانلود کتاب را ردیف کردم و یک وبلاگ زدم مثل کتابخانه آنلاین.
پارسی بلاگ راه افتاد، چند وقتی هم در پارسی بلاگ وبلاگ زدم، موضوع و محتوایش یادم نیست.
رسیدم به زمان بلاگ آی آر. برای خودش ابهتی داشت. غریب و دلتنگ بودم، یک وبلاگ باز کردم به اسم محله ای که در آن بزرگ شده بودم. بعد از چند وقت یکی نظر داد که نوشته هایت چه ربطی دارد به محله و شهر. بنده خدا راست می گفت.
زمانه، زمانه شبکه های اجتماعی و پیام رسان ها شد، با تلگرام وارد دنیایشان شدم تا وقتی که فیلتر شد، خیلی دیر توییتر را دیدم و خیلی دیرتر اینستاگرام را. آدم زمانه شبکه ها نبودم.
۹ ماه می شود که چیزی ننوشتم. دیدم که نمی شود، رسیدم به ویرگول. تا چه زمانی مستاجر ویرگول خواهم بود و چه زمانی به سرم می زند و یکباره همه نوشته هایم را پاک می کنم خدا داند.
نام و نشانم را نمی نویسم تا راحت تر بنویسم. شاید یک روز از فیک بودن بیرون بیایم، خدا را چه دیدی... .
