
سلام سلام! حالتون چطوره؟
باورم نمیشه که آخرین پستی که گذاشتم دو ماه پیش بوده 😳😂
البته گه گاهی وبلاگ بقیه ویرگولی ها رو خوندم ولی چند وقتی هم میشد که اصلا سر نزده بودم.
چیشد که اومدم؟ خیلی یهویی.
بذارید از امروزم بهتون بگم:
امروز ۴ آبان ۱۴۰۵ و همین الان دقیقا ساعت ۷ و نیم شبه (آفتاب دیگه غروب کرده پس عصر نمیگم). امروز درگیر یک تصمیمی بودم که هنوز دوست ندارم راجع بهش با کسی صحبت کنم و چیزی راجع بهش نمیگم ولی در آینده احتمالا بگمش. توی اتاقم بودم و یه مگس همش اینور اونور میرفت و من از مگس و حشرات متنفرم. شاید کسایی باشن که خیلی حساس نباشن ولی باید بگم که بنددده، بله حساسم😭😂. چراغ رو خاموش کردم و در رو باز و عملیات هدایت مگس به بیرون با حوله رو شروع کردم. دوباره پشت میزم نشستم و چراغ رو روشن کردم.
کهههههه بعد چند دقیقه، باز سروکلهاش پیدا شد. گفتم اینجوری نمیشه!!! رفتم اسپری حشرهکش رو اوردم و یکی دوبار اسپری کردم و در رو باز گذاشتم و نشستم که ادامه کارم رو انجام بدم.
صدای وز وز شنیدم و هر چقدر سعی کردم پیداش کنم موفق نبودم و گفتم خوب دیگه حتما یه گوشه مرده. که یکم بعد دیدم حیرون نزدیک سقف اتاق داره میچرخه و خودشو میکوبه به سقف😂 رفتم دوباره اسپری رو آوردم و دو سه باری دقیقا روش اسپری کردم و چارهای نداشت جز جان به جان افرین تسلیم کردن و با دستمال کاغذی جسد بی جونش رو برداشتم و باهاش وداع کردم ..
و خوب گوشیم شارژ نداشت گذاشتم توی شارژ بمونه و لپ تاپم رو آوردم و الانم دارم از توی هال خونه، تایپ میکنم. دنبال اخرین مکالمهام با دیپ سیک بودم که بین بوکمارکهای کرومم، چشمم خورد به وبسایت ویرگول که پین کرده بودم. روش کلیک کردم و سه تا نوتیفیکشن دیدم و... و اینطور شد که الان اینجام.
اگه بخوام کمی از این مدتی که نبودم بگم، اینطور گذشت که:
یاد گرفتن زبان برنامه نویسی کاتلین رو ادامه دادم. سعی داشتم هر روز یاد گرفتن کاتلین جزو برنامههام باشه ولی روزهایی بوده که نتونستم و مثلا یکی دوروزی فاصله افتاده و یا شاید کمی بیشتر. مثلا اواسط مهر سرماخوردم و تقریبا ۴ ۵ روزی رو چیزی یاد نگرفتم. تقریبا دو هفتهای میشه که از دوتا اکانت تلگرامم لاگ اوت کردم تا بتونم زندگیم رو بهتر سروسامون بدم و مسیرم رو مشخص کنم. با اکانت دیگهام برای کانال تلگرامی کوچیکم با اندک عضو، تولید محتوا کردم.
نگرانی آینده و سردرگمی هنوزم که هنوزه باهام همراه بوده و حتی گاها هست ولی هرچقدر جلوتر میرم انگار دارم کم کم مسیرم رو پیدا میکنم. در این بین حالم بهم میخوره از اخبار هوش مصنوعی و جملاتی شبیه به «AI جای انسانها رو نمیگیره، جای کسایی که بلد نیستن ازش استفاده کنن رو میگره» ، «هوش مصنوعی بعضی شغلها رو کمرنگ میکنه ولی بیشتر شغلها رو حذف نمیکنه بلکه بازتعریف میکنه» و... از بس که گاها در مواجهم راجع به پیشرفت و تقریبا همهگیر شدن AI، تحقیق و این پاسخها رو دریافت کردم.
اما بین این صحبتها یه جملهای که تا حدودی ارومم کرد این بود که: «همونطور که هواپیمای اتوپایلوت جای خلبانها رو نگرفت هوش مصنوعی هم جای برنامهنویسها رو نمیگیره»
برنامه ثابتم باشگاه رفتنم بوده البته اگه روزهایی که سرماخورده بودم رو فاکتور بگیریم. از این بابت واقعا خوشحالم و امیدوارم مانعی برام پیش نیاد و بتونم همینطور ادامهاش بدم.
همینا
دیگه برم از نوشتن خسته شدم 😁🤍