ویرگول
ورودثبت نام
مهدی خراتیان
مهدی خراتیاندانش آموخته شریف، مدیر اندیشکده احیای سیاست، سیاست پژوه علاقه‌مند به حوزه جامعه‌شناسی و فلسفه سیاسی
مهدی خراتیان
مهدی خراتیان
خواندن ۳۰ دقیقه·۲ ماه پیش

روند نزولی نفوذ ونس؟

آیا یاران ونس یک به یک در حال کنار گذاشته شدن از مناصب کلیدی هستند؟

این مقاله با حمایت مجموعه آروباس تهیه شده است.

برای دسترسی به مطالب تکمیلی، به‌روزرسانی‌ها و حمایت از فعالیت‌های پژوهشی، از صفحه Patreon من دیدن کنید.

این روزها خبر کناره‌گیری دن دریسکول، وزیر ارتش آمریکا و از یاران بسیار نزدیک جی دی ونس و دلایل آن، به یکی از نقاط توجه کانونهای تحلیلی و خبری مبدل شده است. این خبر مهم در حالی منتشر شد که زمان زیادی از کناره‌گیری اندی بیکر، یکی دیگر از یاران نزدیک ونس و مشاور امنیت ملی وی و همچنین قائم مقام مشاور امنیت ملی رییس جمهور ایالات متحده، نگذشته بود. سوالی که این روزها اذهان را به خود مشغول کرده است این است: آیا یاران ونس و سایر افراد متعلق به جناح ضد جنگ در واشنگتن در حال تسویه شدن هستند؟ آیا این اقدامات زمینه‌ساز اقدامات جنگ طالبانه‌تری در ماههای آینده است؟ در این مقاله با بررسی پرونده چند شخصیت مهم شامل دن کالدول، باکلی کارلسون، جو کنت، تولسی گبرد، اندی بیکر، مایکل آنتون، جیمز برید و دانیل دریسکول خواهیم کوشید به این پرسش در نهایت پاسخ دهیم.

دن کالدول

زمانی که خبر انتصاب دن کالدول به عنوان مشاور هگست در رسانه‌های فارسی بازتاب یافت، موجی از تحلیلهای مثبت نسبت رویکرد جدید پنتاگون نسبت به مساله جنگ و جنگ افروزی فضای تحلیلی ایرانی را فرا گرفت. انتصاب افرادی چون کالدول و مایکل دیمینو به دلیل تعلق به شبکه کوخ و اندیشکده مداخله گریز Defense Priorities این احتمال را تقویت می‌کرد که واقعا عده‌ای در واشنگتن قصد دارند از رویکردهای مداخله‌گر بکاهند و آتش جنگ طلبی را در حزب جمهوریخواه کنترل کنند. نکته مهم در مورد این انتصابات این بود که اندی بیکر یکی از افراد بسیار نزدیک به ونس در انتصاب این افراد نقشی مهم داشت.

کالدول ابتدائا در جایگاه خوبی قرار گرفت و به هگست بسیار نزدیک بود تا جایی که هگست در جریان چتهای سیگنالی مربوط به جنگ یمن - که بعدا از افشاگری نشریه آتلانتیک سر درآورد - وی را به عنوان نماینده خود معرفی کرد، اما این نزدیکی دیری نپایید. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵، جو کاسپر (رئیس‌دفتر وقت هگست) بخشنامه‌ای صادر کرد که آغازگر تحقیقات دربارهٔ «افشای غیرمجاز اطلاعات امنیت ملی» در پنتاگون بود. در پی این تحقیقات، در ۱۵ آوریل ۲۰۲۵، کالدول به همراه دو مقام دیگر (دارین سلنیک و کالین کرول) با اسکورت از ساختمان پنتاگون خارج و به مرخصی اجباری فرستاده شد؛ به او اتهام زده شد که اسناد محرمانه را با خبرنگاران به اشتراک گذاشته است. کالدول و همکارانش در بیانیه‌ای مشترک (۲۱ آوریل) این اتهامات را رد کردند، و بعدها یک مقام دولتی تأیید کرد که تحقیقات هیچ مدرکی دال بر افشاگری از سوی او پیدا نکرد و او تبرئه شد. پس از این ماجرا، او در دسامبر ۲۰۲۵ به‌عنوان پژوهشگر ارشد سیاست خارجی به اندیشکدهٔ «American Moment» پیوست، و سرانجام در مارس ۲۰۲۶، خبر استخدام او در دفتر مدیر اطلاعات ملی (ODNI) — یعنی زیر نظر تولسی گبارد — در یک سمت اداری/اطلاعاتی منتشر شد.

کالدول پیش از جنگ ۱۲ روزه طی یک مصاحبه طولانی با تاکر کارلسون در مورد جنگ ایران، تلویحا از فشار جریانهای جنگ طلب گله کرد و نسبت به عواقب بد جنگ ایران برای آمریکا هشدار داد.

باکلی کارلسون

باکلی کارلسون، پسر تاکر کارلسون (مجری سابق فاکس‌نیوز و از چهره‌های تأثیرگذار جریان راست آمریکا)، در ژانویه ۲۰۲۵ و از همان آغاز دور دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، به‌عنوان معاون دبیر مطبوعاتی جی.دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، مشغول به کار شد. او پیش‌تر برای نماینده کنگره جیم بنکس از ایندیانا کار کرده بود و در سال ۲۰۲۱ به سمت مدیر ارتباطات او رسیده بود. فعالیت او در تیم ونس عمدتاً پشت‌صحنه‌ای بود و او در ساختار مطبوعاتی دفتر معاون رئیس‌جمهور، زیرنظر تیلور ون‌کرک، دبیر مطبوعاتی ونس، فعالیت می‌کرد.

رابطه باکلی با ونس را باید در چارچوب پیوند عمیق‌تر خانواده کارلسون با صعود سیاسی ونس فهمید. تاکر کارلسون در دوران فعالیتش نقشی محوری در بالا آمدن جی.دی. ونس در سیاست آمریکا ایفا کرد و ونس را ۴۶ بار در برنامه سابقش در فاکس‌نیوز میزبانی کرد؛ همچنین به گفته دیلی‌بیست، در جریان رقابت انتخاباتی سنای اوهایو در سال ۲۰۲۲، تاکر کارلسون شخصاً ترامپ را برای حمایت از نامزدی ونس متقاعد کرد. حضور باکلی در تیم ونس، از این منظر، بازتابی از همین پیوند خانوادگی-سیاسی بود؛ فرزند کسی که مسیر سیاسی ونس را هموار کرده بود، اکنون در دفتر خودِ او مشغول به کار شده بود.

اما استعفای باکلی در آوریل ۲۰۲۶ درست در بحبوحه تشدید اختلاف علنی میان ترامپ و تاکر کارلسون بر سر جنگ ایران رخ داد؛ نزاعی که تاکر کارلسون آن را «بزرگ‌ترین اشتباه» دوران ریاست‌جمهوری ترامپ خوانده بود و ترامپ در واکنش، پدرِ باکلی را «فردی با ضریب هوشی پایین» نامیده بود. دفتر ونس مدعی است باکلی از دسامبر ۲۰۲۵ قصد کناره‌گیری را اعلام کرده بود و صرفاً برای تسهیل انتقال به تیم جدید تا آوریل ماند تا کسب‌وکار مشاوره سیاسی خصوصی خود را راه بیندازد؛ اما همزمانیِ اعلام عمومی این خروج با اوج‌گیری دعوای ترامپ-کارلسون، آن را غیرقابل چشم‌پوشی جلوه داده است. باکلی پس از خروج، در واکنشی در ایکس، از سیاست خارجی دولت انتقاد کرد و گفت رئیس‌جمهور باید به‌جای اهداکنندگان مالی، اسرائیل یا هر قدرت و لابی خارجی دیگر، برای آمریکایی‌ها کار کند.

نکته مهم در مورد استعفای باکلی این است که خبر جدایی وی از تیم ونس حدودا یکماه پس از طرح اتهام جاسوسی علیه پدر وی صورت گرفت، اتهامی که با ترور دبیر شورای امنیت ملی ایران دکتر علی لاریجانی فاصله بسیار کوتاهی داشت. علی ای حال جدا

جو کنت

جو کنت در ایران به دلیل استعفای بسیار پر سروصدایش در اعتراض به جنگ ایران و دخالتهای لابی اسرائیل در سیاست خارجی ایالات متحده شناخته می‌شود، و البته تخاصم وی با جریانهای جنگ طلب نباید این تصور را به وجود آورد که کنت از روی روشنفکری با جنگ مخالف است.

جوزف کِلی کنت متولد ۱۹۸۰ در اورگن است که مسیر حرفه‌ای او از همان ابتدا با ارتش و عملیات ویژه گره خورده است. او در ۱۷سالگی وارد ارتش آمریکا شد و به 75th Ranger Regiment پیوست و بعدتر در نیروهای ویژه ارتش و واحدهای عملیات ویژه آمریکا خدمت کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، بخش عمده زندگی حرفه‌ای او در میدان‌های جنگ «جنگ علیه تروریسم» گذشت. کنت در مجموع ۱۱ مأموریت رزمی داشت؛ از عراق و نبرد فلوجه گرفته تا یمن و شمال آفریقا. در دوران خدمت نظامی خود به درجه Chief Warrant Officer رسید و بنا بر اعلام رسمی دفتر مدیر اطلاعات ملی، شش نشان برنز استار دریافت کرد. این سابقه اهمیت زیادی دارد، زیرا کنت را نمی‌توان یک سیاستمدار صلح‌طلب دانست که ناگهان وارد بحث‌های امنیتی شده باشد. برعکس، او محصول مستقیم ساختار امنیتی ـ نظامی آمریکا در دوران پس از ۱۱ سپتامبر است. بعد از بازنشستگی از ارتش در سال ۲۰۱۸، به عنوان افسر شبه‌نظامی در Special Activities Center سازمان CIA فعالیت کرد. بنابراین تجربه او صرفاً تجربه یک سرباز عادی نبود؛ او هم عملیات ویژه را از نزدیک تجربه کرده بود و هم در ساختار اطلاعاتی و عملیات مخفی آمریکا کار کرده بود.

اما یک حادثه شخصی نیز مسیر فکری او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. همسرش، شانون کنت، که خود در حوزه رمزنگاری برای جامعه امنیتی آمریکا کار می‌کرد، در ژانویه ۲۰۱۹ در حمله انتحاری در منبج سوریه کشته شد. این تجربه بعدها بخش مهمی از روایت سیاسی کنت شد. او بارها از همسرش و همکاران و نیروهای کشته‌شده‌اش به عنوان دلیل تعهد خود به امنیت آمریکا یاد کرد. بنابراین مخالفت بعدی او با جنگ ایران را نمی‌توان به سادگی با برچسب «ضدجنگ» توضیح داد؛ او کسی بود که بخش بزرگی از زندگی‌اش را در جنگ گذرانده و هزینه شخصی بسیار سنگینی برای آن پرداخته بود. در برخی گزارشها اخباری دال به گرایش جو کنت به نیک فوئنتس چهره راستگرای افراطی ضد یهودی جریان America First دیده می‌شود.

ورود کنت به دولت دوم ترامپ نیز از مسیر کاملاً سنتی بوروکراتیک اتفاق نیفتاد. وقتی تولسی گبرد در فوریه ۲۰۲۵ به عنوان مدیر اطلاعات ملی (DNI) تأیید شد، کنت به عنوان Chief of Staff موقت دفتر او وارد ساختار ODNI شد. واشنگتن پست در مارس ۲۰۲۵ گزارش داد که کنت در آن زمان عملاً به عنوان دستیار ارشد گبرد فعالیت می‌کرد، هرچند این نقش در ابتدا به صورت عمومی اعلام نشده بود. این انتخاب از منظر سیاسی بسیار معنادار بود. گبرد نیز مانند کنت از منتقدان سیاست خارجی مداخله‌گرایانه جمهوری‌خواهان سنتی بود و رابطه سیاسی نزدیکی با ترامپ پیدا کرده بود. در نتیجه، کنت از طریق حلقه America First وارد رأس جامعه اطلاعاتی آمریکا شد، نه از مسیر جناح سنتی امنیت ملی واشنگتن. سپس ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ کنت را برای ریاست مرکز ملی مبارزه با تروریسم معرفی کرد. این مرکز یکی از مهم‌ترین مراکز هماهنگ‌کننده اطلاعات ضدتروریسم در دولت آمریکاست و وظیفه آن جمع‌آوری، تلفیق و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات مربوط به تهدیدهای تروریستی میان سازمان‌های مختلف جامعه اطلاعاتی است. کنت در آوریل ۲۰۲۵ در برابر کمیته اطلاعات سنا حاضر شد و نهایتاً در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵ با رأی ۵۲ به ۴۴ تأیید شد.

اما اهمیت واقعی کنت زمانی آشکار شد که مسئله ایران از یک بحث نظری به یک تصمیم عملی برای تیم امنیت ملی ترامپ تبدیل شد. در ساختار سیاست خارجی جمهوری‌خواهان، گروهی قدرتمند وجود دارد که ایران را نه فقط یک مشکل منطقه‌ای، بلکه تهدیدی مستقیم برای نظم امنیتی مطلوب آمریکا در خاورمیانه می‌داند. برای این جریان، جلوگیری از توان هسته‌ای ایران، تضعیف جمهوری اسلامی و حفظ برتری اسرائیل در منطقه بخشی از یک راهبرد وسیع‌تر است. این نگاه با بخش‌هایی از ساختار امنیت ملی، حامیان اسرائیل در واشنگتن و جمهوری‌خواهان مداخله‌گر همپوشانی دارد. کنت دقیقاً در نقطه مقابل این منطق قرار گرفت. استدلال اصلی او این بود که حتی اگر ایران دشمن آمریکا باشد، دشمن بودن به خودی خود مجوز جنگ نیست. برای شروع جنگ باید تهدیدی فوری و مشخص علیه امنیت آمریکا وجود داشته باشد و چنین تهدیدی، از نگاه او، وجود نداشت.

سرانجام پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در فوریه ۲۰۲۶، این اختلاف به نقطه‌ای رسید که کنت دیگر حاضر به ادامه کار در دولت نبود. در ۱۷ مارس ۲۰۲۶ او از ریاست NCTC استعفا داد؛ نخستین استعفای یک مقام ارشد دولت ترامپ که مستقیماً در اعتراض به جنگ ایران صورت گرفت. نامه استعفای او بسیار صریح بود. کنت نوشت که نمی‌تواند «با وجدان آسوده» از جنگ جاری علیه ایران حمایت کند و استدلال کرد که ایران تهدید قریب‌الوقوعی برای آمریکا نبوده است. مهم‌تر اینکه او جنگ را نتیجه فشار اسرائیل و «لابی قدرتمند آمریکایی آن» دانست.

این بخش از استعفا برای جریان جنگ‌طلب آمریکا بسیار حساس بود؛ زیرا انتقاد از جنگ دیگر از سوی یک فعال ضدجنگ یا یک سیاستمدار چپ‌گرا مطرح نمی‌شد. منتقد، مدیر وقت مرکز ملی مبارزه با تروریسم آمریکا، افسر سابق CIA، عضو سابق نیروهای ویژه و کهنه‌سرباز یازده مأموریت رزمی بود. به همین دلیل استعفای کنت از نظر سیاسی بیش از یک استعفای شخصی اهمیت پیدا کرد. او عملاً استدلال کرد که حتی از درون دستگاه امنیت ملی آمریکا نیز نمی‌توان ضرورت امنیتی جنگ با ایران را بدیهی دانست. واکنش دولت ترامپ نیز تند بود. کاخ سفید استدلال کنت درباره فقدان تهدید قریب‌الوقوع را رد کرد و گفت رئیس‌جمهور بر اساس اطلاعاتی معتبر درباره تهدید ایران تصمیم گرفته است. در ادامه نیز اتهام‌هایی درباره افشای اطلاعات علیه کنت مطرح شد؛ کنت این روایت را رد کرد.

کنت پس از استعفا هم عقب‌نشینی نکرد. او به رسانه‌ها و پادکست‌های نزدیک به MAGA رفت و تلاش کرد مخالفت با جنگ را در داخل پایگاه ترامپ سازمان دهد. واشنگتن پست گزارش کرده است که هدف او این بود که ترامپ و بدنه MAGA صدای مخالفت با جنگ را بشنوند. او جنگ ایران را با اشتباهات عراق مقایسه کرد و آن را جنگی می‌دانست که آمریکا می‌توانست و باید از آن اجتناب می‌کرد.

تولسی گبرد

تولسی گبرد از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱ نمایندهٔ دموکرات هاوایی در کنگره بود و در همان دوره به‌عنوان افسر گارد ملی ارتش، سابقهٔ خدمت در عراق داشت که مواضع ضدجنگ او را شکل داد. او در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ حزب دموکرات شرکت کرد اما موفقیت چندانی نیافت. در سال ۲۰۲۲ رسماً از حزب دموکرات جدا شد و خود را «مستقل» خواند و طی چند سال بعد به‌تدریج به مواضع محافظه‌کارانه و صداهای نزدیک به جمهوری‌خواهان نزدیک‌تر شد.

گبرد در سال ۲۰۲۴ رسماً به حزب جمهوری‌خواه پیوست و از دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری حمایت کرد؛ این حرکت او را به یکی از چهره‌های شاخص «دموکرات‌های سابق طرفدار ترامپ» تبدیل کرد. پس از پیروزی ترامپ، او را به‌عنوان رئیس اطلاعات ملی (DNI) — مقامی که نظارت بر ۱۸ آژانس اطلاعاتی آمریکا را بر عهده دارد — منصوب کرد. این انتصاب با انتقادهایی از سوی برخی محافل امنیتی و اطلاعاتی همراه بود که سابقهٔ ضدجنگ و مواضع غیرمتعارف او دربارهٔ سوریه و روسیه را نگران‌کننده می‌دانستند.


به گزارش بلومبرگ کاخ سفید گبرد را طی ماه‌ها برنامه‌ریزی برای برکناری نیکلاس مادورو در ونزوئلا کنار گذاشت، زیرا مخالفت‌های پیشین او با مداخلهٔ نظامی در ونزوئلا تردیدهایی دربارهٔ تمایلش برای حمایت از این عملیات ایجاد کرده بود. این کنارگذاشتن آن‌قدر شناخته‌شده بود که برخی مقامات کاخ سفید شوخی می‌کردند مخفف عنوان او یعنی DNI در واقع به معنای «دعوت نکنید» (Do Not Invite) است، هرچند یک مقام کاخ سفید وجود چنین شوخی را تکذیب کرد. به گزارش واشنگتن‌پست نیز عملیات نهایی («Operation Absolute Resolve») عمدتاً توسط مارکو روبیو، پیت هگست، جان ریتکلیف و استیون میلر برنامه‌ریزی شد و نقش گبرد «ناچیز» بود. معاون رئیس‌جمهور جی. دی. ونس این گزارش‌ها را «کاملاً نادرست» خواند، اما این ماجرا در کنار گزارش‌هایی مبنی بر خروج گبرد از «حلقهٔ داخلی» ترامپ، نشانه‌ای از تیرگی روابط او با کاخ سفید تلقی شد.

مهم‌ترین شکاف علنی میان گبرد و ترامپ درست پیش از جنگ ۱۲روزهٔ اسرائیل و ایران (ژوئن ۲۰۲۵) رخ داد. گبرد در اواخر مارس همان سال در شهادتی رسمی به کنگره اعلام کرده بود که جامعهٔ اطلاعاتی آمریکا همچنان ارزیابی می‌کند ایران در حال ساخت سلاح هسته‌ای نیست و رهبر ایران برنامهٔ هسته‌ای متوقف‌شده از سال ۲۰۰۳ را دوباره فعال نکرده است. اما وقتی اسرائیل حملات خود به تأسیسات ایران را آغاز کرد و ترامپ در آستانهٔ ورود مستقیم آمریکا به جنگ قرار گرفت، این ارزیابی را علناً و به‌صراحت رد کرد و در جمع خبرنگاران گفت «او [گبرد] اشتباه می‌کند» و حتی «برایم مهم نیست او چه گفته». این اظهارات ترامپ، که با موضع نتانیاهو دربارهٔ قریب‌الوقوع بودن تهدید هسته‌ای ایران هم‌راستا بود، عملاً رئیس اطلاعات ملی خودش را در ملأ عام بی‌اعتبار کرد — رخدادی که ناظران آن را یادآور تنش‌های دور اول ریاست‌جمهوری ترامپ با جامعهٔ اطلاعاتی و اتهام «دولت پنهان» دانستند. این اختلافات در جنگ چهل روزه نیز ادامه یافت.

به گزارش وال‌استریت‌ژورنال، گبرد در اواخر فوریه به ترامپ هشدار داده بود که ترور رهبر ایران، علی خامنه‌ای، احتمالاً به روی‌کارآمدن حکومتی تندروتر و مصمم‌تر به دستیابی به سلاح هسته‌ای می‌انجامد؛ هشداری که با سابقهٔ دیرینهٔ او در مخالفت با جنگ در خاورمیانه (از جمله انتقاد از ترور سردار سلیمانی در سال ۲۰۲۰ و مخالفت با خروج ترامپ از برجام) همخوانی داشت. با این حال، پس از آغاز عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران («عملیات Epic Fury»)، گبرد که پیش‌تر به‌خاطر مواضع صریح ضدجنگش شناخته می‌شد، به‌طرز چشمگیری سکوت کرد و از اظهارنظر عمومی دربارهٔ جنگ خودداری کرد؛ تنها تصویری که از او منتشر شد، حضورش در کنار جی. دی. ونس در اتاق موقعیت بود. این سکوت و انفعال آشکار، در کنار هشدار نادیده‌گرفته‌شده‌اش دربارهٔ خامنه‌ای، به یکی از نشانه‌های روشن حاشیه‌نشینی فزایندهٔ او در تصمیم‌گیری‌های امنیتی-نظامی دولت ترامپ تبدیل شد — روندی که ماه‌ها بعد در کنارگذاشته‌شدنش از برنامه‌ریزی عملیات ونزوئلا نیز تکرار شد.


سرانجام گبرد در ۲۲ مِی ۲۰۲۶ طی نامه‌ای به ترامپ اعلام کرد از سمت خود کناره‌گیری می‌کند، با این استدلال که همسرش آبراهام ویلیامز به نوع نادری از سرطان استخوان مبتلا شده و او باید تمام‌وقت در کنارش باشد؛ استعفا از ۳۰ ژوئن رسمیت یافت و آرون لوکاس، معاون اول او، به‌عنوان سرپرست جایگزین شد. برخلاف جو کِنت — رئیس مرکز ملی مقابله با تروریسم که پیش‌تر در مارس همان سال آشکارا در اعتراض به جنگ ایران استعفا داده و اسرائیل را به فریب‌دادن ترامپ برای ورود به جنگ متهم کرده بود — گبرد هیچ موضع انتقادی علنی علیه ترامپ نگرفت و همه‌چیز را به دلایل خانوادگی منتسب کرد. با این‌حال بسیاری تحلیلگران، از جمله منابع نزدیک به کاخ سفید، این استعفا را کاملاً بی‌ارتباط با اختلاف‌نظرهای پیشین گبرد دربارهٔ سیاست مداخله‌جویانه ندانستند و آن را ادامهٔ همان روند حاشیه‌نشینی تدریجی‌اش توصیف کردند. از آنجا که گبرد یکی از نزدیک‌ترین متحدان جی. دی. ونس در کاخ سفید و از معدود صداهای هم‌راستا با گرایش‌های ضدمداخله‌گرایانهٔ او بود، دیلی‌میل در گزارشی مدعی شد خروج پی‌درپی کِنت و گبرد ونس را در کاخ سفید «تنهاتر از همیشه» کرده و او حتی در حال بازنگری در تصمیم خود برای نامزدی انتخابات ۲۰۲۸ است — ادعایی که تیم ونس آن را «مجموعه‌ای سست از منابع نامعتبر» خواند و رد کرد، هرچند ترامپ خود پیش‌تر به‌صراحت گفته بود ونس در آغاز جنگ ایران «کمی کم‌اشتیاق‌تر» و از نظر فلسفی «کمی متفاوت» بود.

اندی بیکر

اندی بیکر نمونه‌ای از نخبگان جدید سیاست خارجی America First است که برخلاف نسل قدیمی نئوکان‌ها، قدرت آمریکا را نه هدف فی‌نفسه، بلکه ابزاری می‌داند که باید با دقت بیشتری مصرف شود. اگر کنت نماینده «ضدجنگِ برخاسته از تجربه جنگ» باشد، بیکر را می‌توان نماینده «خویشتنداری استراتژیک برخاسته از مطالعه و درون دستگاه سیاست خارجی» دانست. از این منظر، خروج بیکر در اوت ۲۰۲۶ را نباید به‌تنهایی یک شکست جناح restrainer دانست؛ اما قطعاً از دست رفتن یکی از مهم‌ترین رابط‌های فکری و اجرایی ونس با ماشین سیاست خارجی کاخ سفید محسوب می‌شود.

ندرو کالیسون بیکر، متولد ۱۹۸۰، از چهره‌های آکادمیک تیم ترامپ است. او در دانشگاه برکلی تاریخ خواند و سپس در دانشگاه آکسفورد در رشته روابط بین‌الملل تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۷ دکترای خود را گرفت. پیش از ورود رسمی به دستگاه سیاست خارجی آمریکا، چند سال در فضای دانشگاهی تدریس کرد و موضوع رساله‌اش نیز به نظم بین‌المللی لیبرال مربوط می‌شد. او در سال ۲۰۱۰ به وزارت خارجه آمریکا پیوست و به عنوان افسر Foreign Service در مناطقی از جمله افغانستان و مقر ناتو در بروکسل فعالیت کرد. بیکر به زبان‌های روسی، بلغاری و فارسی نیز مسلط است.

این سابقه اهمیت زیادی دارد، زیرا بیکر را نمی‌توان یک «ضد مداخله‌گر» خارج از دستگاه سیاست خارجی دانست. او محصول خود دستگاه سیاست خارجی آمریکا است، اما در طول سال‌های فعالیتش به این نتیجه رسید که گستره تعهدات خارجی آمریکا با منافع واقعی جامعه آمریکا تناسب ندارد و سیاست خارجی واشنگتن در مواردی هزینه‌هایی بر طبقه کارگر آمریکایی تحمیل می‌کند که ضرورت امنیتی روشنی ندارند. کتاب او با عنوان Constructing a Post-war Order: The Rise of US Hegemony and the Origins of the Cold War نیز نشان می‌دهد که بیکر صرفاً یک کارمند اجرایی یا مشاور سیاسی نیست؛ او یک تحلیلگر تاریخ قدرت آمریکا و نظم بین‌المللی است. نگاه او به سیاست خارجی از همین زمینه فکری می‌آید: اینکه نظم بین‌المللی و هژمونی آمریکا چگونه ساخته شده‌اند، چه هزینه‌هایی دارند و تحت چه شرایطی استفاده از قدرت آمریکا مشروع و عقلانی است.

نقطه عطف زندگی حرفه‌ای بیکر در سال ۲۰۲۳ اتفاق افتاد؛ زمانی که به تیم سناتور جی‌دی ونس پیوست و به مشاور امنیت ملی او تبدیل شد. این انتخاب بسیار معنادار بود. ونس در آن زمان یکی از صریح‌ترین منتقدان سیاست خارجی جمهوری‌خواهان بود و به‌خصوص با کمک‌های گسترده آمریکا به اوکراین مخالفت می‌کرد. بیکر در واقع یکی از کسانی بود که به شکل‌گیری نگاه سیاست خارجی ونس کمک کرد. گزارش‌های سیاسی درباره او نشان می‌دهند که بیکر ونس را در مسیر مخالفت با کمک‌های نظامی بیشتر به اوکراین متقاعد کرده بود؛ البته این به معنای «طرفداری از روسیه» نبود، بلکه بر اساس استدلال بیکر، آمریکا باید میان منافع حیاتی خود و منافع امنیتی اروپا تمایز بگذارد. از نظر او، امکان داشت آمریکا از اوکراین حمایت سیاسی کند، اما این الزاماً به معنای تعهد نامحدود نظامی و مالی نبود.

همین نگاه بعدها در سخنرانی مشهور ونس در کنفرانس امنیتی مونیخ در فوریه ۲۰۲۵ بازتاب پیدا کرد. بیکر در تدوین آن سخنرانی نقش داشت؛ سخنرانی‌ای که در آن ونس به جای تمرکز صرف بر روسیه و چین، بخش قابل توجهی از سخنان خود را به بحران دموکراسی، آزادی بیان و شکاف فرهنگی در اروپا اختصاص داد. در واقع، بیکر یکی از معماران فکری انتقال سیاست خارجی ونس از یک محافظه‌کاری سنتی امنیت‌محور به نوعی America First بود که تهدیدهای داخلی و فرسایش اجتماعی غرب را نیز در تعریف امنیت ملی وارد می‌کرد.

پس از پیروزی ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴، بیکر ابتدا در دوره انتقالی دولت نقش داشت و سپس در ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان مشاور امنیت ملی معاون رئیس‌جمهور وارد کاخ سفید شد. اما اهمیت او خیلی زود بیشتر شد. در ماه مه ۲۰۲۵، در جریان بازسازی شورای امنیت ملی، مارکو روبیو او را به سمت Deputy National Security Adviser منصوب کرد. بیکر در این سمت در کنار رابرت گابریل قرار گرفت و عملاً به یکی از چهره‌های کلیدی شورای امنیت ملی تبدیل شد. نکته بسیار مهم این بود که او همچنان مشاور امنیت ملی ونس نیز باقی ماند. بنابراین بیکر در موقعیتی کم‌سابقه قرار گرفت: هم در مدار معاون رئیس‌جمهور بود و هم در مرکز ماشین سیاست‌گذاری امنیت ملی کاخ سفید قرار داشت.

اهمیت بیکر دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود. او یک «انزواطلب» به معنای کلاسیک نیست. در واقع، بیکر در بسیاری از تصمیم‌های نظامی دولت ترامپ نیز مشارکت داشت؛ از جمله در برنامه‌ریزی عملیات آمریکا علیه حوثی‌ها و در فرآیندهای مربوط به پاسخ آمریکا به بحران‌های مختلف منطقه‌ای. حتی در حمله آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران نیز در اتاق وضعیت حضور داشت.

اما نگاه او با جناحی از دستگاه امنیت ملی آمریکا که معتقد است قدرت نظامی آمریکا باید برای شکل دادن فعالانه به نظم منطقه‌ای استفاده شود تفاوت داشت. بیکر بیشتر به این پرسش علاقه‌مند بود که: این مداخله دقیقاً چه منفعتی برای آمریکا ایجاد می‌کند؟ این پرسش در مورد ایران بسیار مهم شد. زیرا در جناح جنگ‌طلب جمهوری‌خواه، ایران صرفاً به عنوان یک مسئله هسته‌ای دیده نمی‌شود؛ بلکه بخشی از یک منظومه بزرگ‌تر از تهدیدها شامل اسرائیل، خلیج فارس، حزب‌الله، حوثی‌ها، چین و روسیه تلقی می‌شود. در چنین چارچوبی، فشار نظامی بر ایران می‌تواند به عنوان بخشی از راهبرد وسیع‌تر حفظ برتری آمریکا تعریف شود. در مقابل، تفکر بیکر ونس بیشتر بر محدود کردن تعهدات و پرهیز از جنگ‌های بی‌پایان استوار بود. به همین دلیل، بیکر در ساختار کاخ سفید عملاً یکی از چهره‌هایی بود که می‌توانست میان جناح «America First» و دستگاه سنتی امنیت ملی واسطه باشد.

این نکته در جنگ ایران اهمیت ویژه‌ای پیدا کرد. بیکر در مذاکرات دیپلماتیک آمریکا با ایران نیز نقش داشت و در تلاش‌های دولت برای دستیابی به یک راه‌حل دیپلماتیک مشارکت کرد. گزارش‌های اوت ۲۰۲۶ او را از جمله مقام‌هایی معرفی می‌کنند که مستقیماً در مذاکرات ایران پس از جنگ مشارکت داشته‌اند. در نتیجه، بیکر را باید بخشی از بال دیپلماتیک ونس در داخل دولت دانست؛ بالی که اعتقاد داشت آمریکا می‌تواند از قدرت نظامی استفاده کند، اما باید راه خروج سیاسی و دیپلماتیک را نیز باز نگه دارد.

مایکل آنتون

مایکل آنتون را باید یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان نسل جدید راست آمریکایی و یکی از معماران اصلی دکترین ماگا دانست؛ چهره‌ای که پیش از آنکه «America First» به دکترین رسمی دولت ترامپ تبدیل شود، در سطح فکری به صورت‌بندی آن کمک کرده بود. شهرت او بیش از همه با مقالهٔ جنجالی The Flight 93 Election در سال ۲۰۱۶ گره خورد؛ متنی که انتخابات ترامپ را نبردی برای جلوگیری از سقوط «هواپیمای آمریکا» تصویر می‌کرد و حمله‌ای صریح به محافظه‌کاران سنتی و اجماع حاکم بر واشنگتن بود. همین پیشینه، او را به حلقهٔ فکری‌ای پیوند می‌داد که بعدها بخش مهمی از پشتوانهٔ نظری ونس شد، لذا رابطهٔ آنتون و جی‌دی ونس را بنابراین باید در چارچوب ظهور راست جدید فهمید: آنتون از نسل نظریه‌پردازانی بود که علیه محافظه‌کاری سنتی و مداخله‌گرایی خارجی شوریدند و ونس از نسلی است که این شورش فکری را به سطح قدرت انتخاباتی و حکومتی منتقل کرده است.

در دولت دوم ترامپ، آنتون در مقام مدیر Policy Planning Staff وزارت خارجه عملاً یکی از چهره‌های اصلی تلاش برای تبدیل شعار America First به یک دکترین منسجم سیاست خارجی بود. اهمیت او در همین بود که صرفاً مجری سیاست موجود نبود؛ می‌خواست منطق راهبردی دولت را بازتعریف کند. در همین فرایند، او در تدوین پیش‌نویس اولیهٔ National Security Strategy نقش محوری داشت؛ پیش‌نویسی که بنا بر گزارش‌های منتشرشده، در مقایسه با نسخهٔ نهایی موضعی بسیار سخت‌تر علیه ادامهٔ جنگ اوکراین داشت و بر ضرورت پایان‌دادن به این جنگ و ایجاد نوعی رابطهٔ قابل‌مدیریت با روسیه تأکید می‌کرد. این رویکرد با بخش‌هایی از دستگاه امنیت ملی، به‌ویژه جریان‌های چین‌محور و مداخله‌گرتر، اصطکاک ایجاد کرد. در نتیجه، مسئله فقط اختلاف سلیقه دربارهٔ یک جنگ نبود؛ نزاع بر سر این بود که America First دقیقاً باید به چه معنایی در استراتژی بزرگ آمریکا ترجمه شود.

آنتون در همین فضای پرتنش از دولت خارج شد؛ و نکتهٔ مهم این است که او پس از نهایی‌شدن سند امنیت ملی استعفا نداد، بلکه در حالی رفت که فرایند تدوین و چانه‌زنی بر سر متن هنوز پایان نیافته بود. او با کاخ سفید اصطکاک داشت و هم‌زمان در واشنگتن با ال‌بریج کولبی، معاون وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری، درگیر نوعی رقابت بر سر جهت‌گیری سیاست خارجی بود. این رقابت را نباید صرفاً شخصی دید: آنتون می‌خواست بر کاهش تعهدات خارجی، پایان جنگ اوکراین و اولویت‌بندی سخت‌گیرانهٔ منافع آمریکا تأکید کند، در حالی که کولبی بیش از همه بر رقابت قدرت‌های بزرگ و مهار چین متمرکز بود. سرانجام نسخهٔ اولیهٔ آنتون در فرایند سیاست‌گذاری دولتی دست‌خوش تغییر شد و مارکو روبیو و اسکات بسنت نیز در تعدیل و بازسازی جهت‌گیری سند نقش پیدا کردند؛ بنابراین خروج آنتون را نمی‌توان یک استعفای اداری معمولی دانست، بلکه باید آن را خروج یکی از معماران فکری یک قرائت خاص و پالیوکان از America First در میانهٔ کشمکش بر سر شکل نهایی آن دانست.

از این منظر، اهمیت آنتون برای فهم جایگاه ونس حتی بیشتر می‌شود. آنتون و ونس هر دو به ایده‌های پاتریک بیوکنن کمابیش معتقد بودند و با کنار رفتن آنتون، ونس یکی از افرادی را که به‌طور بالقوه می‌توانست در تقابل با جریان‌های سنتی‌تر و مداخله‌گراتر دستگاه سیاست خارجی پشتیبان فکری او باشد، از دست داد—فقدانی که به‌ویژه با توجه به نسخهٔ نهاییِ تعدیل‌شدهٔ راهبرد امنیت ملی، نشان می‌دهد که در نبرد بر سر معنای واقعی America First، بال پالیوکان و محدودگرای جنبش، فعلا عقب‌نشینی کرده است.

جیمز برید

جیمز برید دستیار ارشد سابق جی.دی. ونس است که از فوریه ۲۰۲۳ مدیر امور قانون‌گذاری دفتر سناتوری ونس شد و سپس با حمایت مستقیم ونس به عنوان Director of Legislative Affairs وارد کاخ سفید ترامپ شد. درباره او یک نکته مهم وجود دارد: برید صرفاً یک «رابط پارلمانی» تکنوکرات نبود؛ او محصول همان شبکه محافظه‌کار جدیدی بود که ونس از دل آن به قدرت رسید. پیش از پیوستن به ونس، در Heritage Action، Freedom Caucus، دفتر مدیریت و بودجه و دفاتر چند نماینده جمهوری‌خواه کار کرده بود و تجربه‌اش دقیقاً در نقطه اتصال ایدئولوژی محافظه‌کارانه و سیاست عملی کنگره شکل گرفته بود. ونس نیز شخصاً در انتخاب او برای دولت ترامپ نقش داشت؛ به همین دلیل انتصاب برید را می‌توان یکی از روشن‌ترین نمونه‌های انتقال «حلقه ونس» به قلب ساختار اجرایی دولت دوم ترامپ دانست.

اهمیت رابطه برید و ونس در این بود که این دو مکمل یکدیگر بودند: ونس چهره سیاسی و ایدئولوگ نسل جدید راست بود و برید نماد مردِ تبدیل ایده‌های آن جریان به رأی، ائتلاف و قانون در کنگره به شمار میرفت. زمانی که ونس سناتور اوهایو بود، برید عملاً یکی از بازوهای اصلی او در Capitol Hill بود و در طراحی و پیشبرد طرح‌هایی مانند Rail Safety Act نقش داشت. حتی در موضوعاتی مانند لایحه دوحزبی امنیت مرزی، برید برخلاف رفتار معمول کارکنان کنگره، صریحاً به جمهوری‌خواهان هشدار می‌داد که از آن حمایت نکنند. اگر ونس را نماینده وجه نظری و سیاسی «America First» جدید بدانیم، برید یکی از تکنسین‌های اجرایی آن بود.

استعفای برید در اوت ۲۰۲۶ اما از این جهت مهم است که علت رسمی مشخصی برای آن اعلام نشد. ترامپ اعلام کرد برید در سپتامبر کاخ سفید را ترک خواهد کرد و ونس هنگام اعلام خبر، از او با عباراتی بسیار مثبت یاد کرد و گفت که او در تقریباً همه دستاوردهای مهم دولت در کنگره نقش داشته است. برید در واقع یکی از موفق‌ترین مدیران امور قانون‌گذاری دولت دوم ترامپ بود: در تأیید کابینه، تصویب بسته عظیم مالیاتی و هزینه‌ای موسوم به One Big Beautiful Bill، تأمین منابع برای سیاست مهاجرتی ترامپ و مقابله با تلاش‌های کنگره برای محدود کردن اختیارات جنگی رئیس‌جمهور نقش داشت. بنابراین، این خروج را نمی‌توان به سادگی «برکناری» یا شکست سیاسی تعبیر کرد. حتی Brookings نیز استعفای او را با علت «نامعلوم» ثبت کرده است. از سوی دیگر، زمان‌بندی خروج—در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای و درست زمانی که دولت با حاشیه‌های متعدد، فشار بر جمهوری‌خواهان در کنگره و جنگ ایران روبه‌روست—به آن وزن سیاسی بیشتری می‌دهد.

دانیل دریسکول

دن دریسکول را باید یکی از چهره‌های جالب و در عین حال کمتر فهمیده‌شده در معماری قدرت دولت دوم ترامپ دانست؛ نه صرفاً یک مقام نظامی، بلکه عضوی از همان نسل جدید جمهوری‌خواهان پوپولیست و ضد‌اجماع واشنگتن که پیوندش با جی.دی. ونس اهمیت سیاسی ویژه‌ای داشت. دریسکول ونس در دانشکده حقوق ییل هم‌کلاس بودند و دوستی آنها به سال‌ها پیش از ورود به دولت ترامپ بازمی‌گشت. همین رابطه، دریسکول را به یکی از معدود مقام‌های ارشد پنتاگون تبدیل کرده بود که مستقیماً به حلقه ونس و کاخ سفید دسترسی داشت و الزاماً برای بقا و پیشرفت خود وابسته به ساختار سلسله‌مراتبی پنتاگون نبود. او در ۳۸سالگی، پس از سابقه خدمت در ارتش و فعالیت در سرمایه‌گذاری و سیاست جمهوری‌خواهانه، به جوان‌ترین وزیر ارتش آمریکا تبدیل شد و خیلی زود به یکی از چهره‌های نسل جدید MAGA بدل شد. در دولت ترامپ نیز نقش او صرفاً مدیریت اداری ارتش نبود: در مذاکرات مربوط به جنگ اوکراین به عنوان فرستاده دولت آمریکا ظاهر شد و ترامپ به دلیل تمرکز شدید او بر فناوری‌های نوین نظامی، به‌ویژه پهپادها، او را عملاً «مرد پهپادی» خود می‌دانست. بنابراین، دریسکول را باید بخشی از جناحی دانست که می‌خواهد America First را از یک شعار سیاسی به بازسازی واقعی ظرفیت نظامی آمریکا تبدیل کند؛ یعنی کاهش اتکای ارتش به ساختارهای قدیمی و سرمایه‌گذاری روی پهپادها، فناوری، تولید مهمات و شیوه‌های جدید جنگ.

مسئله اصلی از جایی آغاز شد که این نگاه با برداشت پیت هگست از «بازسازی» پنتاگون برخورد کرد. هگست نیز خود را متعلق به جریان MAGA می‌داند، اما اولویت او بیش از آنکه تحول تکنولوژیک و سازمانی باشد، بر وفاداری سیاسی، انضباط، فرهنگ جنگجویی و تغییر گسترده در رهبری نظامی متمرکز شد. دریسکول به‌تدریج دریافت که مسئله فقط اختلاف سلیقه میان دو مقام نیست؛ مسئله بر سر این است که ارتش آمریکا در برابر جنگ‌های آینده چگونه باید بازسازی شود. هگست تعداد قابل توجهی از فرماندهان ارشد را کنار گذاشت یا جلوی ارتقای آنها را گرفت؛ از جمله ژنرال رندی جورج، رئیس ستاد ارتش، که از متحدان و شریک فکری دریسکول در برنامه تحول ارتش محسوب می‌شد. دریسکول معتقد بود کنار گذاشتن چنین فرماندهانی درست در زمانی که ارتش باید از درس‌های جنگ اوکراین، جنگ پهپادی و تحولات فناوری استفاده کند، ظرفیت تحول سازمانی را تضعیف می‌کند. گزارش‌ها حتی از اختلاف بر سر ارتقای برخی افسران و نحوه برخورد هگست با افسرانی خبر می‌دهند که دریسکول از آنها حمایت می‌کرد. به بیان دقیق‌تر، شکاف میان آنها را نباید صرفاً «اختلاف شخصی» یا دعوای دو مقام تلقی کرد؛ این شکاف تا حدی بازتاب یک نزاع درون MAGA بر سر معنای آمریکای قدرتمند است: آیا قدرت نظامی از طریق وفاداری، انضباط و پاکسازی ساختار قدیمی ایجاد می‌شود، یا از طریق حفظ استعدادهای حرفه‌ای و انطباق سریع با فناوری و شکل جدید جنگ؟

رابطه دریسکول با ونس دقیقاً در همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند. هگست ظاهراً نسبت به رابطه مستقیم دریسکول با کاخ سفید و به‌ویژه ونس بی‌اعتماد شده بود و آن را بالقوه به معنای وجود یک مسیر قدرت موازی در پنتاگون تلقی می‌کرد. دریسکول از یک سو زیرمجموعه رسمی هگست بود، اما از سوی دیگر ارتباط مستقیمی با رئیس‌جمهور و معاون او داشت؛ و این در ساختار بسیار شخصی‌شده دولت ترامپ، موقعیتی غیرعادی ایجاد می‌کرد. به همین دلیل، کنار رفتن دریسکول را نمی‌توان صرفاً استعفای یک وزیر ارتش دانست؛ این اتفاق نشانه‌ای از نبرد بر سر مرکز ثقل قدرت در سیاست دفاعی دولت ترامپ است. نکته مهم‌تر اینکه دریسکول حتی در مقطعی از سوی برخی محافل کاخ سفید به عنوان گزینه‌ای بالقوه برای جایگزینی هگست مطرح شده بود؛ بنابراین رابطه او با ونس صرفاً یک دوستی قدیمی نبود، بلکه می‌توانست به یک مسیر واقعی برای ارتقای سیاسی تبدیل شود. همین مسئله احتمالاً حساسیت هگست نسبت به او را بیشتر کرد. وقتی یک مقام ارشد نظامی هم به رئیس‌جمهور دسترسی دارد، هم به معاون رئیس‌جمهور نزدیک است و هم از حمایت دوحزبی در کنگره برخوردار است، برای وزیر دفاعی که می‌خواهد کنترل متمرکزتری بر پنتاگون اعمال کند، طبیعتاً می‌تواند یک مرکز قدرت بالقوه مستقل محسوب شود.

اما دلیل نهایی استعفا را باید در تلاقی این رقابت شخصی با یک اختلاف استراتژیک درباره آینده ارتش جست‌وجو کرد. دریسکول ابتدا حتی در آوریل ۲۰۲۶، پس از موج نخست برکناری فرماندهان، صریحاً گفته بود قصد استعفا ندارد؛ بنابراین خروج او تصمیمی ناگهانی و از سر یک اختلاف کوچک نبود. چند ماه بعد، هنگامی که تصمیم به کناره‌گیری گرفت، مستقیماً نگرانی‌های خود درباره وضعیت ارتش، «تحول» و «آمادگی رزمی» را با ترامپ مطرح کرد و گزارش‌های معتبر می‌گویند او به رئیس‌جمهور هشدار داده بود که برکناری گسترده فرماندهان ارشد به توان ارتش برای اجرای برنامه تحول آسیب می‌زند. ترامپ حتی تلاش کرد او را متقاعد کند حداقل تا انتخابات میان‌دوره‌ای در سمت خود بماند؛ نکته‌ای که نشان می‌دهد خروج دریسکول را نباید به حساب اخراج یا از دست دادن حمایت رئیس‌جمهور گذاشت. بنابراین، استعفای او در نهایت بیش از آنکه شکست یک فرد باشد، شکست یک مدل از MAGA در داخل پنتاگون بود: مدل ونس–دریسکول که می‌خواهد آمریکا همزمان با کاهش تعهدات فرسایشی و بازاندیشی در مداخلات خارجی، ارتشی کوچک‌تر اما فناورانه‌تر، چابک‌تر و متناسب با جنگ‌های آینده بسازد. خروج دریسکول نشان می‌دهد که حتی در درون جریان ضدجنگ‌طلب و «America First» نیز بر سر اینکه چگونه باید قدرت نظامی آمریکا را بازسازی کرد، شکاف عمیقی وجود دارد؛ و از این منظر، دریسکول را باید نه قربانی یک دعوای اداری، بلکه یکی از نخستین قربانیان جنگ داخلی بر سر آینده دکترین نظامی MAGA دانست.

جمع‌بندی

مسلما همه یاران یا هم فکران ونس لزوما به دلیل یکسانی از دولت نرفتند و تنها در مورد جو کنت کاملا مطمئن هستیم که وی به دلیل مخالفتهای خود با جناح جنگ طلب از سمت خود کناره گرفت. در سایر موارد، بهانه‌هایی دیگر مطرح شده ولی می‌توان سیر نزولی متحدین ونس در دستگاههای حساس را به خوبی مشاهده کرد.

اکنون سوال اینجاست که چرا این چنین شد؟ و پیام این روند برای ما ایرانیان چیست؟ برای پاسخ به سوال اول، بهترین کار مراجعه به مقاله سهراب احمری، یکی از افراد برجسته جناح پست لیبرال و از نزدیکان ونس و سردبیر بخش آمریکای نشریه راستگرای UnHerd است. وی در مقاله مهمی که پس از آغاز جنگ ایران و آمریکا با عنوان «چگونه جی دی ونس جنگ سیاست خارجی را باخت؛ بازهای نئوکان برندگان عصر ترامپ شدند» به واکاوی این مساله پرداخته است. در فرازی از این مقاله میخوانیم:

«بله، حزب جمهوری‌خواه «محدودکنندگان» خود را دارد؛ کسانی که طرفدار سیاست خارجی کم‌دامنه‌تر و کمتر مداخله‌گر هستند؛ و نیز «اولویت‌دهندگان» را دارد؛ کسانی که می‌خواهند تمرکز آمریکا را از اروپا و خاورمیانه به سمت مقابله با چین معطوف کنند؛ از جمله بسیاری از افراد در پنتاگون و دستگاه اطلاعاتی. اما این افراد معمولاً جوان‌تر هستند و نفوذشان در دولت ترامپ در مقایسه با نفوذ جنگ‌طلبان سنتی در حلقه نزدیک رئیس‌جمهور بسیار محدودتر است؛ افرادی مانند مارکو روبیو، مشاور موقت امنیت ملی و وزیر امور خارجه، و سوزی وایلز، رئیس دفتر کاخ سفید.»

پس در یک جمله، جنگ طلبی و رویکرد برتری طلبی هنوز جریان ارتودکس نخبگان حزب جمهوریخواه است و این نخبگان شاید در ظاهر و برای جمع کردن رای ژست مخالفت با جنگ را بگیرند اما در عمل مسبرهای اصلاح را بسته و افراد دگراندیش را به لطایف الحیل حذف میکنند.

پیام روند فوق برای ما ایرانیان این است که توان ونس برای غلبه بر این جریانها بسیار محدود است و نمی‌توان از ونسی که تحت فشار شدید لابی اسرائیل و جریانهای جنگ طلب است، انتظاری فراتر از کنترل تنش داشت. دل بستن به امکان یک معامله بزرگ با ونس بیراهه ای بیش نیست که فرصتها را خواهد سوزاند و زمان را به هدر خواهد داد.

امنیت ملیجنگ ایران
۰
۰
مهدی خراتیان
مهدی خراتیان
دانش آموخته شریف، مدیر اندیشکده احیای سیاست، سیاست پژوه علاقه‌مند به حوزه جامعه‌شناسی و فلسفه سیاسی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید