ویرگول
ورودثبت نام
محمدامین خبرخوش
محمدامین خبرخوشمحمدامین خبرخوش | علاقه‌مند به ادبیات و تاریخ
محمدامین خبرخوش
محمدامین خبرخوش
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

باستانی کاران وبلاگ‌نویس

نه، خبری از کبّاده و میل و ضرب زورخونه نیست. این پست، بر خلاف عنوان عجیب و غریبش هیچ ربطی به ورزش پهلوانی و روزمره‌های باستانی کاران و پوریای ولی نداره و بیشتر ادای احترامی‌ست به بزرگ‌ترهای وبلاگ نویس که راه و رسم تولید متن و وبلاگ نویسی رو به ما یاد دادند و آغازگر راه جدیدی در مسیر انتشار محتوا شدند.

همچنین جا داره از ″نیما شایسته″ عزیز تشکر کنم که برای مدتی طولانی نام مستعارم بود و تا قبل اینکه دفترچه خاطراتم توسط خانواده ضبط و مصادره بشه و بلاگفا وبلاگ ″کوچه باغ تنهایی″ رو ببنده، مشغول تولید محتوا و پراکندن سخن بود!

همیشه از انتشار مطالبم در فضای مجازی با اسم واقعی واهمه داشتم و گمان می‌کردم این صفحه‌ی نه چندان سفید به عنوان رزومه و فعالیت نویسندگیم ثبت می‌شه و بعدها مایه خنده و تمسخر بقیه می‌شه.

ولی چه کسی اهمیت میده؟ مگر همه از اول نویسنده مادرزاد بودن؟

به قول عزیز نویسنده‌ای، اغلب نویسنده‌ها از اولش مثل اقوام بدوی بودن و حتی توان تمیز دادن فعل و نهاد رو از همدیگه نداشتن؛ کانهو نئاندرتال دور کامپیوتر جمع می‌شدن و با مشت و سایر عضلات بدن می‌افتادن به جون کامپیوتر فلک زده و از خودشون متن تولید می‌کردن و گاهی هم مقیاس تولید متن‌شون برابری می‌کرد با میزان تولید برق در کشور دوست و همسایه‌ی ژاپن!

پس شرط اول نوشتن که برای خودم وضع کردم، کمیّت هست تا برسه به کیفیت مطلوب و راه برای به تناسب رسوندن حجم و محتوا هموار بشه.


یه چیزی رو هم توی پرانتز بگم؛ برای من انگار همون وبلاگ نویسی بهتر بود. خیلی خوش حس و حال اوقات و احوالاتم می‌گذشت. مقادیر زیادی حرف داشتم که بزنم و از طرفی، قداست خاصی داشت. فقط باید با کیبورد کامپیوتر یا لپ تاپ تایپ می‌کردم (از جانب من که به این شکل بود، چون در اون بازه از زمان، یعنی حدود سال 90 یا 91، تلفن‌ها به این اندازه هوشمند نبودند) بعد عکسی جذاب هم می‌گذاشتم برای وبلاگم و حس خوبی می‌گرفتم. بعد از راه‌اندازی هم، تشریف می‌آوردن و حجم زیادی کامنت زیبا و الهام‌بخش قرار می‌دادن و روان بلاگ‌نویس شاد می‌شد. اتمسفری پر از صمیمیت و صفا داشت. یه بازه زمانی هم باب شده بود این قانون که اون قسمت از سایت که به اسم پیوندها شناخته شده بود، مثل همین فالو کردن پیجای اینستاگرامی عمل می‌کرد. قانونش هم به صورت داد و ستدی بود: آدرس سایتم‌و بذاری آدرس سایتت رو می‌ذارم. لینکم‌و نذاری لینکت‌و نمی‌ذارم. بعد اگه می‌اومدن می‌دیدن لینک‌و نذاشتی، لینکت و برمی‌داشتن از وبلاگشون و روابط دیپلماتیک‌شون رو به کل قطع می‌کردن!

به نقل از این پیج‌های اینستاگرامی، اگه این چیزایی که من دارم می‌گم یادته یعنی پیر شدی.

وبلاگوبلاگ نویسینوستالژی
۴
۴
محمدامین خبرخوش
محمدامین خبرخوش
محمدامین خبرخوش | علاقه‌مند به ادبیات و تاریخ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید