این که گاهی به سرِ تازیانه یادم می کنی نهایت بزرگواری است...
این که من گاهی غفلت کنم و یادم برود که شاید هنوز ازین کوچۀ غمگین می گذری، از حماقت من است...یا شاید همان لا ابالی سَری و اباحه گری که منفورِ تو است و می دانم... و انگاری چونان نفرینی بر گردنم افکنده دوست... و موجب می شود چنان که گفتی گاهی باز خیره سرانه متنی وقیحانه بنویسم تا مثلا دوستانی را یاد آورم که هنوز هستم...
این که تو دعایم کنی...بگویی همچنان فکر می کنی که خوب آدمی ام...راستی هزار ارش از سرم زیاد است و جامه ای است که به قامت ناساز بی اندامم زیاده گشاد است...بلند است... روی زمین کشیده می شود... شلال می خورد... لای دست و پایم می پیچید و همین است که وقت و بی وقت با مغز زمین می خورم...
غرض آن که نه عزیز دلم!... راستی من آدم خوبی نیستم...و اگر بودم...گل نازنین و زیبایم!...راستی دلم نمی آمد...چنان کنم که تو را برنجاند...
من خیلی وقت ها بد بوده ام...بد هستم... خوش اخلاق بودن و صبر و حوصله و مهربانی... لزوماً به معنای آدم خوبی بودن نیست...آدم خوب، آدمی است که حرفش مطلقاً یکی باشد... پای قول هاش بایستد... پنهان کاری و پشت هم اندازی هم نکند... فی المثل وقتی بگوید دوستت دارم... هر طور شده پایش بایستد...دروغ هم نگوید...
بعد هم اینطور نباشد که عالم و آدم را دوست بدارد و هی این طرف و آن طرف شعر عاشقانه و متن وقیحانه بپاشد و بپراکند...
خلاصه که هنوز تا هزاران سال شرمنده ام...
امروز ناگهانی همینطور که داشتم وضو می ساختم خیلی ناجور به یاد تو افتاده بودم راستی... به خودم گفتم الحمدلله ...هزار الحمدلله که این دوست مهربان...زیبا نگارِ من عاقبتش بخیر و خوشی گشت...
راستش را که بخواهی دیشب خیلی برای همه دعا کردم... از تو چه پنهان، خیلی زیاد هم به یادت بودم و مثل گربۀ روسیاهِ بی حیایی که از رو نرود دعا هم کردم...
راستش وقتی دعا می کنم همینطور از یک طرف دعا می کنم...
تو هم برایم دعا کن تو را بخدا!...تو دلت مثل من کهنه و قدیمی و پوسیده نیست... زلالی و شیرین و شفاف... به یک دمِ نسیم دلت ترک برمی دارد...بس که نازک است...
گفتی مرا بخشیده ای...دعا کن خدا هم مرا ببخشد...
تولدت مبارک آخر اردیبهشت...عید فطرت هم مبارک... آن جشن مخصوص هم که می دانم نزدیک است...مبارک!...هزار بار مبارک!...