آخ عزیزم... عزیزم!...
عزیز کوچک نوبهاری ام...!
که اینقدر تازه ای... نوبرانه... جوان...
و من چه نابوده... نابودم...
کاش اشکی می شدم که احساسم کنی...پشت دستهات... روی گونه هات...
پاکم کنی...لمس ام کنی...دورم کنی...
رهام کنی بر دامانت ...
و بمیرم...
دیوانگی را نهایتی نیست...
یعنی همین عاشق شدن در روزگاری ... که نفرت از هر حسرت نگاهی می بارد ...به سویت...
چون گلوله ای که از پس سر بچکانند در مغزت...
که می جوشد از امواج ترس و انتظار...
دیوانگی است عاشق شدن در انتهای راهی که اینگونه محو می شود...
در امتداد پرسپکتیو تک نقطه ای جاده ای...
که ترسیم کرده است...
دست پوسیده ی نقاشی شوم بخت...
روی تابلویی ...
سیزده قرن پیش...
...
با اینهمه من عاشق شده ام...
دروغی باستانی ام...یا خیالی پیوسته به گیسوی تناسخی ناپدید...
هر چه هستم عاشقم ....
عزیزکم...
عاشق نابوده ی ناپیدایی...
که می توانی به اشاره ی پلک چشمان تابناک ات ...
هنگام خوابی سبک...
منهدم اش کنی...