چه زود داری به بودنَم عادت می کنی!...
از همین حالا که من... پیچیده در گردنه های صخره ایِ ماندن و رفتن...
دارم به نبودنَم عادت می کنم...
من سنگدل ام عزیزم!...
و همۀ آن سوگنامه های نخست زادگانِ نیامده را...
تمامِ کتیبه های مفقودِ اریحا...
و اسفارِ شومِ مراثی را...
معشوقِگانِ ناکامِ من نوشته اند...
من محکوم به اعدامَم...
و بر سرِ هر چارراهی که ببینی چوبۀ داری هست...
... به افتخارِ عبورِ من بر پا کرده اند..
من رسواترین عریانیِ زخم های پلیدم...
خونیِ دلجوییِ هزار ضربتِ خار و زنجیرم...
بی شرم ترین پِچ پِچۀ گوش های گرانِ کهنسال و
خنده های زیرلبیِ دخترکانِ نورَس ام...
من گناهکارترین قصۀ گمراهیِ شهرم...
همۀ من را خَط خَط ... خَط بزن...
با ناخن های نجیبِ عزادارت...
که خَنج می زند پیشانیِ آسمانِ غروب را...
یا کاردِ براقی که در چشمهای ستاره دارت پنهان کرده ای...
....
راست می گویم با تو حریف!...
جاودانگی، دردِ نفرینیِ جانکاهی است...
حتی اگر در آغوش تو باشد...
تردید نکن...
فرود آر خنجرِ شاهوارِ مُهلِک ات را...
بر آن سنگِ مزاری که منم...
... از همین حالا...
دارم به مردن ام عادت می کنم...