شعر میگویم...
شعر میگویم...
مباد خوابم ببرد...
مباد خوابت ببرد...
این آخرین شب بیداری عشق...
که نفس هات شعله ام را بمیراند...
خلاص می شوم...
از امیدی که بندهای دلم را به چشمهات می دوزد...
کجا خیره مانده ای آرزو...
که آرزوی منی...
که دستهات گلدان پرور...گل چین...
دل شکن...پیمان شکن...
شکن شکن شکن مویت را می مویم...می بویم...
می بندم...به گلویم... به چشمهام... لبهام...
می خوانم...می خوانمش به سرودی بلند...بلند...
تا شانه های خمیده ی امشب که چه سنگین بر دوش من افتاده...
این آخرین شب...
آخرین ماه...آخرین سال...
که عاشقم...