ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

یک تکه طناب نداری ببندم به درخت؟...

هنوز هم اسم ساموئل بکت که می آید یکدفعه به یاد او می افتم...

'کیا' را می گویم...

اصلا آدم فراموش شدنی ای که نبود...

اینکه بچه ای هنوز دبیرستان را تمام نکرده مجموعه آثار 'بکت' و 'یونسکو' را تمام کرده باشد یعنی کلا نباید نادیده اش گرفت...

یعنی بطرز خطرناکی به یادماندنی است...

انگاری آدم خیال می کند بالاخره روزی یک کسی می شود...

یا حداقل یک چیزی اش می شود...

خلاصه 'کیا' اینطوری ها بود برای من...

هنوز هم نامه ای چیزی که بدهد...منظورم از این مجازی ها ست البته...وگرنه او در نوشتن خیلی تنبل است... در غیر این صورت تا به حال باید نویسنده ی مشهوری... گمنامی... بدنامی می شد...ولی هیچی نشد... و مثل خود من حل شد توی عالم مجاز...

در هر حال می خواستم بگویم هنوز هم توی نامه هاش و سلام و علیک هامان مرا 'دی دی' خطاب می کند...

اسم مصغّر همان شخصیت ولادیمیر در نمایش نامه ی 'در انتظار گودو'...

خودش هم که بدجوری 'استراگون' طور بود...

نه اینکه خدای نکرده درخودمانده ای چیزی باشد...

رتبه ی یک کنکور هنر آن سال بود اصلا...

ولی نمی گویم کدام سال...قرار نیست کسی برود پیداش کند و بعد بیست و پنجسال به این خاطر به او جایزه ای بدهد...

همانسال یک دیکشنری دوجلدی انگلیسی به فارسی 'هزاره' جایزه گرفت که گاهی همانسال ها که این مترجم گوگل نبود خیلی هم به دردمان خورد...

ولی دلیل دوستی مان اینقدرها هم منفعت جویانه نبود...

بنظرم فوری اولین جلسه ی کلاس استاد غفاری دوست شدیم چون نقاط اشتراک کافی با هم داشتیم...

هر دو از هیکل نتراشیده و رفتار خودپرستانه و دهان پر کف استاد نا امید شده بودیم...

هر دو در برابر برگه های کتاب ها مثل شفیره های کرم ابریشم روی برگهای توت بی قرار می شدیم...

یکطورهایی کتاب خوره داشتیم... و این حقیقت از دو سه کلمه گفتگوی اول مان معلوم بود...

و هر دو قبل از شش سالگی بی مادر شده بودیم... و خیال می کردیم هیچکس در این جهان دوستمان ندارد...

مثل کلاغ...

بنابراین هر دو عاشق آثار نویسندگان ابزورد بودیم... من البته اوژن یونسکو را ترجیح می دادم و او ساموئل بکت را...

ولی هر دو نمایشنامه ی در انتظار گودو را از حفظ بودیم و در مکالمات روزمره جهت تحمل اوضاع سخت زندگی دانشجویی و تنها و محرومانه مان بدان متوسل می شدیم..‌

هر دو افسرده حال در تب و تابِ امیدِ یاس آلود به آینده ای که ناشناخته بود و خارخار انتظار در جانمان می انداخت، مومنانه می سوختیم...

هنوز هم گاهی از هم می پرسیم...

چته؟...

و دیگری می گوید...

هیچی...

و بعد استراگون حتی حال ندارد که دیالوگش را بخاطر آورد و بپرسد

'نیومد...'

و دیگر هر دو باور داریم که دیگر نخواهد آمد...

'حالا دیگه دیر شده...'

'آره شبه...'

۶
۱
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید