مرشد و مارگاریتا خیلی خوب است... خیلی تسکین دهنده... خیلی مفرّح... می دانی؟... از پانزده سال قبل تا الان سه یا چهاربار دست گرفته بودمش که بخوانم... اما انگاری زمانش نباشد هر بار احتمالا کسالت یا اتفاق مبتذل دیگری مانعم شد... اما این دفعه انگاری به احوالاتم خیلی نزدیک است... انگاری من هم به سن و سال بولگاکف رسیده ام و گرفتار همان دردهای مشترک ... این آخرین کتابی بود که نوشت و پیش از پنجاه سالگی هم مرد... طنز سیاهش براستی مناسب اوضاع ابزورد روزگاری است که می گذرانم... اشاراتش و یادداشت های مترجم در حواشی این اشارات هم بسیار جذاب است... اگر نخوانم احتمالا دیگر می افتم در گودال های کم عمق افسردگی...
نوجوانی ها مزاج ام به کازانتزاکیس و آن 'مسیح بازمصلوب' و 'آخرین وسوسه...' نزدیکتر بود... همان سیزده چهارده سالگی را می گویم...