گاهی که می نویسم دلم می خواهد هیچکس نخواند... بس که خوب نیستم...جهنمی ام... در جهنمی ترین حالت ها که دچار وسواس نگرانی می شوم و نمی دانم چطور اوضاعم را به سامان کنم... مثلاً مثل دیروز که چهارمین مقاله ی امسالم هم رد شد در یکی از این نشریات فاخر به قول هولدن کالفیلد لجن درمال...
آدم یاد آن بازیگری می افتد که رفت راستی راستی گل مالید بر ورودی خانه سینما... من البته اهل اینطور ناپرهیزی ها نیستم...هر چند ممکن است درمان خوبی هم باشد برای ثقل سرد...
راستش را بخواهید لعنت و نفرین هم نمی کنم... ممکن بود در بدترین حالت خیلی ابلهانه به نامه رد مقاله ام پاسخی بدهم و مثلا تشکری کنم که لااقل پاسخ رد را خوب زود می دهند...
به طور کلی بدون اعمال نفوذ و آشنایی در این نشریات هنری هیچکس نمی تواند مقاله ای چاپ کند...وقتی می بینی برخی از این حضرات _کثرالله امثالهم فی جنت النعیم_ مثلا صد و ده مقاله با صد و بیست دانشجو نوشته اند دیگر خوب می فهمی که چرا اینطوری است...
مثل بقیه چیزها در این مملکت...یکی هیچ کاری ندارد جز شرکت در جلسات بی اساس و خیلی الکی سرنوشت ساز که نتیجه تصمیماتش مثل ترمیناتور به جان ملت می افتد _مثلاً یکدفعه طوری در عرض سی ثانیه صیانتمان می کند که رب الاربابمان را یاد کنیم و هفت پشت اسلاف و اخلافمان برابر چشممان قدم آهسته بروند و اخ و تف بیندازند توی صورتمان _... و ماهی پانصد میلیون هم فقط حقوق دولتی می گیرد ...یکی مثل من...که یک اضافه حقوق سی درصدی از این ماه اعمال می شود روی حقوق خط فقری اش مثلا ان شاالله...بعد می گویند باید حتما دو واحد هم به تدریسش اضافه شود...
کاش اقلا برخی که سیرمانی ندارند..زودتر می ترکیدند...یا مثلا خوراکشان هوا بود بجای زمین و بادکنک می شدند و می چسبیدند به سقف آسمان تا جاه طلبی هاشان ارضاء شود زودتر و بگذارند ما هم نان و ماستمان را بی این همه خون دل سق بزنیم و بیفتیم در همان کنج تنهایی که آرزو داریم...
خلاصه که سردرد و مشکلات قلبی تنفسی همینطوری آدم را آزار می دهد بی که دلش اصلا دنیا را بخواهد...
اگر دلم نمی خواست این قصه را به سامان کنم که اصلا بیشتر زندگی نمی خواستم... و اگر خیال نبود که قطعاً مدت ها پیش مرده بودم...
وقتی این طوری ام دلم نمی خواهد هیچکس بخواندم یا احوالم را بپرسد...وگرنه دهان که باز کنم با یک صدای یکنواخت خیلی ملایم و جذاب و نفرت انگیز یکساعت پیوسته ناله می کنم...که اینطور شده و آنطور...و هی نگرانی و تشویش قی می کنم...
و البته مثل اغلب خیلی بدبین ها خیال می کنم اگر این پوتین گجستک یکدفعه خیالش رسد که اوکراین را فتح کند مثل یک امپراتور قرن نوزدهم...این سومین جنگ بین الملل هم بعون الله تعالی آغاز خواهد شد و در اینصورت من یکی که جیب هام را از سنگ پر کرده و خودم را در اولین رودخانه که پیدا کنم غرق خواهم کرد...