همه چیز مطابق انتظارات و پیش بینی های پرامیدم پیش نمی رود...
در نوعی کسالت کم عمق غوطه ورم که خاص تعطیلات است و بهترین فرصت ها را بر باد می دهد...
دو قسمتی از قصه بیگاهان را نوشته ام... ولی آنطور که دلم می خواست از آب در نیامده... در واقع خیلی ملال انگیز است...
از شنبه خیلی مشغله کاری هم خواهم داشت...این را که به خودم یادآوری می کنم به رعشه روحی دچار می شوم...
ولی واقعا نیاز دارم فعلا فقط بخوانم و قدم بزنم...باید صبر کنم دیو درون بیدار شود و تنوره کشد و مرا با خود به اوج ببرد... تا باز به قصه گویی بیفتم... این دلبرکم هم که گذاشته رفته و ته مانده احوالات کمابیش خوش و سردماغی را از من گرفته...
دماغم را بگیری جانم بالا میاید...دور و برم انباشته از کتابهای نخوانده و کارهایی است که هرگز دست نخواهم گرفت...
ولی فعلا دلم می خواهد مرشد و مارگاریتا بخوانم...
بعد یک سری فلسفی است که...
بعد را بی خیال...فعلا دلم می خواهد از دنیای خودم بیرون شوم و وارد دنیای مردی شوم که عاشق بود ...اقلا...
کمی اجرای تئاتر هم می بینم این روزها...البته فقط سر شام...حیفم میاید وقتم را تلف دیدن کنم...دیدن واقعیتی که ساخته شده...
من عاشق بناهای نیمه سازم...
جایی که برای پرواز خیال هم مجال بیشتری باشد و باز سرم به سقف سطح توقع دیگران گیر نکند...
اصلا شاید همین هم هست که قصه ها را نصفه نیمه می خوانم...تا توی خیال خودم تا ابد ادامه داشته باشند...آزاد باشند...تمام نشوند ...نمیرند..
مواقع دیگر با چشم بسته و باز مشغول تصاویر سیال عالم موازی ذهن ام...
همانطور که مثلا می روم خرید... زیر پوشش سنگین آن همه ماسک که باید...
بعد هم دلم می خواست به همین زودی از دانشگاه بازنشسته ام می کردند..دیگر چیزی ندارم که به این جوانترها بدهم... مگر مهربانی...
چنته ام خالی است...
...
و البته مهربانی هم که لازم ندارند فعلا...فقط همه راهی می خواهند که زود پولدار و مشهور شوند...
ازین دست چیزها هم من به کُل بی خبرم...
شاید بلد باشم بگویم مثلا چطور گمنام و فقیر بمانید علیرغم همه وسوسه های زمین ...
این حرفها هم هیچ خریدار ندارد این روزها...
حیف ....دهساله نمی شود ولی... آدم بازنشسته شود...
خلاصه فعلا که می خواهم مرشد و مارگاریتا بخوانم...خیلی هم مهیج است...می دانی؟...
