
پانزده_ ساختمان اصلی دانشکدۀ علوم اجتماعی، یک بنای کهنۀ آجری دوطبقه است، که به گواهی نمای داخلی تمیزتر و مرتّبتر و - در مجموع- نونوارترش، به تازگی یک سری عملیات بازسازی را از سر گذرانده...
... و ساعت دیواری خیلی بزرگی از روی دیوار رنگخوردۀ نخودی، اعلام میدارد که دقایقی تا شروع جلسۀ معهود مانده است...
مطابق غریزۀ دانشگاهپرورم، به سوی تابلو اعلانات میروم تا از فاصلۀ دو قدمی بازخوانی کنم آن برگۀ ساده و بیطرح و تزئین را با عنوان و مطالبی که از قبل میدانم؛ و میایستم روبهروی شیشهای که انعکاس نور ملایم و مایل یک عصر پاییزی، بر رویش چون نور هدایتگر ستارۀ شمالی، در کنار نام میکائیل میدرخشد.
در دو سطر پایین نوشتههای اعلان اشاره شده که محل اجرای برنامه، سالن اجتماعات در طبقۀ دوم و ورود برای عموم علاقهمندان، آزاد است...
هر چند هنوز هم خوش ندارم که بدانم، مطابق معمول، عموم افراد به او علاقهمند اند، ولی اینبار کمی فرق دارد برایم، که اتفاقاً در تراکم جمعیت حاضر، بهتر میتوانم خود را از دید پنهان کنم؛
.... نشانی آن تالار اجتماعات را نمیدانم؛ فقط خواندهام که در طبقۀ دوم است... ولی باز مطابق خلق حزمآلود خویش، میخواهم از کسی بپرسم؛ فقط سه پسر و دختر جوان، بر روی سکوهای آجری کنج فضای گرد سرسرا نشستهاند نزدیک همان تابلو؛ و آنها نیز فقط حدس میزنند که در طبقۀ دوم باشد و ضمناً تذکر میدهند که اگر بخواهم، میتوانم از دفتر گروه هستی شناسی، که در راهرو سمت راست است، پرسشی کنم...
دفتر گروه، اتاقی است با در سفید تازهرنگخوررده و کاملاً گشوده که از سمت آن صدای مبهم گفتوگویی آرام به گوش میرسد. دو قدم به پیش میروم و فضایی را میبینم کوچک و معمولی، با قفسههای چوبی کهنه در یکطرف، میزی در انتهای آن، زیر پنجره و دو مبل طرح چرم اداری، که دو مرد بر آن نشسته و به آسودگی تکیه زده و غرق در گفتو گویی دنبالهدار مینمایند.
نیمرخ آن مردی که به من نزدیکتر است، مقابل چشمم قرار دارد و چهرۀ آن دیگری که فعلاً ساکت است و انگار دارد به صدای گرفتۀ همصحبت خود گوش میدهد، کمابیش پنهان شده است در پشت یک رختآویز عمودی که بارانیها و چترهایی را رویش آویختهاند...
در پشت میز، آنجا که صاف پیش میروم به طرفش، مردی نسبتاً جوان نشسته با ریشی کوتاه، مرسوم کارمندان دانشگاه و پیراهنی خاکستری رنگ که دکمههایش را تا زیر گلو انداختهاست؛ با دیدن من و شنیدن سلام و عذرخواهی و پرسشم، بسیار دوستانه و مؤدبانه از جای برمیخیزد، تا شاید به کمک اشارات دست، به سوی مقصد هدایتم کند...
بعد انگار مکالمۀ کوتاه ما توجه آن دو مرد دیگر را هم به خود جلب میکند؛ چون برای یک لحظه گفتوگوی میان خود را قطع میکنند، شاید تا ناخودآگاه برگردند و نگاهی به من اندازند...
آن نخستین مرد، که نیمرخش را دیده بودم، صورت ظاهر یک استاد مسن رشتۀ فلسفه را در ذهنم تداعی میکند؛ با ریشی کوتاه و کممایه؛ خاکستری و سفید و آراسته در زیر چانه و سری کمابیش پوشیده از تُنُکمویی کوتاه و نقرهفام و کت و شلواری پشمین و سورمهای رنگ، با طرح چهارخانه...
و آن دیگری که ابتدا فقط کفشهای چرمی قهوه ای سوخته و شلوار ماهوتی یشمی تیرهاش را میدیدم و همانطور که چند قدم به طرف میز پیش آمدهام- شاید برای دیدن من- کمی رو به جلو خم شده، سر را به طرفم میچرخاند تا چهرهاش از پس پردۀ رختآویز آشکار شود، خود او است...!...
که صاف و مستقیم و در سکوتی بیگانهوار نگاهم میکند و در دم میفهمم که نمیشناسدم...
(ادامه دارد)