
هفده_ هرگز برای این پرسش آشکار خود پاسخی نیافته ام؛ حتی پاسخی مجمل و مبهم؛ که چرا پس از آن سال پرآشوب، که من میکائیل را به کام مرگ فرستادم، رهایم کردند تا زنده بمانم؛ اجازه دادند تحصیل کنم و حتی در دانشگاهی- هر چند دورافتاده و مفلوک- مشغول کار شوم. و هرگز برایم یک تعقیب محسوسِ مزاحم، بازجویی یا دستگیری مجدّد دست نداد؛ هر چند بنابر شنیدهها، تصور میکردم که چنین دردسرهایی در پی خواهد بود؛ و معمولاً نیز چنین بود...
ولی مگر او همواره معجزهگر نمینمود؟! در بدترین حالات و آخرین لحظات نیز، همواره منتظر بودم که او راهی بیابد برای خلاصی هر دومان... و او یافته بود... مرا از بند خلاص کرده بود و خود را از من...
و اکنون نیز میبینم که او همچنان معجزهگر است؛ از مرگ برخاسته و بیهیچ بیمی بازآمده تا در یکی از دانشگاههای مشهور کشورِ من در مقولۀ مرگ سخنرانی کند...
قطعاً جادوی در کار بوده است؛ سِحری همچون نابینا کردن همۀ دشمنانش؛ مثل آنچه دربارۀ مقدّسین در متون عتیق آمده و یا دستوری شبیه پاک کردن همۀ خاطراتِ مرتبط، از کلّ اذهانی که میشناختندش، آن طور که در یک فیلم داستانی علمی- تخیلی اتفاق میافتد... یا هر کار از این قبیل...
پس شاید از جانب من نیز موجّه باشد، آن مایه طپش قلب و التهابِ مبتذلِ شرمآور و غافلگیرانه و نامنتَظَر...
از یکسو دلم میخواهد برگردم طبقۀ پایین و در برابر چشمهای متحیّر آن منشی محترم و مدیر گروه هستیشناسی یا رئیس دانشکدۀ علوم اجتماعی، به پای میکائیل بیفتم و نابود شوم! و از دیگرسو خیالم آسوده است که میدانم هرگز چنین خبطی از من سر نخواهد زد...
آرام و باوقار و مؤدّب بر همان صندلی سخت و ناراحت در ستون یکتایی آخر کلاس خواهم نشست و با دقّتی مثالزدنی به سخنان گوینده تا اواخر وقت، گوش جان خواهم سپرد و پیش از آن که جلسه پایان یابد، پُشتخَم پُشتخَم، از همان کنج پنهان خویش، بیرون خواهم خزید از لای در؛ تا خود را محو کنم در امتداد افق...
من طی این سالها، در ایفای نقشهای اینچنینی مهارتی بسزا یافتهام و مراحل رشد و تکامل خود را در این جهت به کمال پیمودهام...
و اینک تکیهدادهام به پشتی صندلی آخرین ردیف، نزدیک در خروجی، که صدای قدمهایی را میشنوم؛ درست در پشت سرم... انگار چند نفر وارد اتاق میشوند و گفتوگوکنان از کنارم میگذرند...
پیش از اینکه فرصت کنم تا برگردم یا سربچرخانم یا تکانی به خود دهم- با توجه به واکنش جمعیتی که در لحظات غفلت من تمام صندلیها را اشغال کرده و اینک به احترام تازهواردان از جا برخاستهاند... و درست در همان لحظه که میبینم ایشان از کنار صندلی من عبور میکنند- آن سه تن؛ هستیشناس پیر، جوانی که پیش از این ندیدهام و میکائیل- حس میکنم که دستی به شانۀ راستم ساییده میشود...
اشتباه میکنم؟!...
میکائیل الان دیگر پشت به من دارد و دور میشود و با آن کت اخرایی تیرۀ پشمی و شلوار یشمی سیر ماهوتی- قطعاً هر دو متعلق به یک برند مشهور بینالمللی- همان هماهنگی چشمنواز دلپذیری را به نمایش گذارده که دوستش دارم و محافظهکاری مانع از آن است که در طرز پوشش خود به کارش گیرم...
نه فقط چون آنقدر ثروتمند نیستم که لباسهایم را از میان مارکهای معروف و نفیس انتخاب کنم و قطعاً این هست که از آغاز استخدام در دانشگاه- که ناچار رسمیپوش شدهام- همواره سنّتگرایانه کتوشلوار یکرنگ به تن کردهام...
دستی که اکنون به شانۀ کت خاکستری رنگم خورد، دست او بود؟؟...
او شانهام را لمس کرد؟ و یا دستش بر حَسَب تصادف و مثلاً در حال چرخش به سویی و برای حفظ تعادل، تماسی یافت ناخودآگاه و ناگزیر، با شانۀ من...
و اگر اینطور است، آیا نباید شانۀ چپم را لمس کرده باشد؟... که به سمت راهرو عبور بود؟...
ولی من تماسِ گرمِ دستی را، حتی به همراه حسِ فشار ملایمی، بر شانۀ راستم احساس کردهام که به دیوار تکیه داشت... (ادامه دارد)
قسمت بعد
قسمت قبل