
صد و پنج_
در حقیقت آن زن، که خود را به خاطرِ مهرش به هلاکت انداختم... و از لطمۀ شکست و فاجعۀ فرقت و اشتیاقش به کنامِ مرگ پناه بردم، افسون بود...
آن نخستین عشق... آن تلخکامیِ تجربهوارِ به یاد ماندنی... آن تنها نقطۀ مشترکِ میانِ زندگیِ من و پسرعمو غلامرضایم!...
در رقابتِ قماری سه سر باخت... آن مثلَّثِ از هم گسستۀ عاشقانه... که اتّفاقاً زیاد هم قالبی و مرسوم از کار در نیامد و به فاجعهای غریب و نامنتظَر انجامید...
قصّۀ ما در حقیقت، حکایتِ سفرِ آن زورقِ طلاییِ سحرآمیز است، که از یک بهارِ دلنشین آغاز شد و بر ساحلِ سختِ یک زمستانِ دلمرده به گِل نشست...
درست همان سالی که تابستانش بیست ساله میشدم و دانشجوی سالِ دوّمِ ارتباطِ تصویری بودم... و غلامرضا داشت دورۀ کارورزیِ پزشکیِ عمومیاش را در یکی از بیمارستانهای دانشگاهیِ مرکز میگذراند... و عاشق شده بود...
نمیدانم... شاید هم- و بعدها بیشتر مطمئن هم شدم- میخواست خود را با آن شتابی که روشِ رفتاریِ معمولِ او در زندگی بود، پیوند زَنَد با خانوادهای که ظاهراً از سرشاخه تا بُن، همه دولتمند بودند و متعیّن و اشرافیمآب... و در عینِ حال، روشنفکر ظاهر و بابِ روز...
یعنی از هر لحاظ، متفاوت و متباین با خودش، که خوش قد و بالا بود و زمخت و عوامانه و بوالهوس،... و بلندپرواز و خودپسند؛ ... چونان قاطبۀ اعضای خاندانِ پدریام...
در هر صورت، شاید از اقبالِ واژگونِ خودِ من بود که از نظرِ پسرعمویم، علاوه بر آن دورنمای امیدبخشِ حرفهای و مالی که داشت، و افزون بر آن قامتِ رعنای پهلوانی و آن سر و صورتِ کودکانه و خندههای پُرسروصدای از تهِ دل که دندانهای سفید و درشتش را به حراج میگذاشت، دیگر برگِ برندهاش، تواناییها و تجربیاتِ حرفهای و فردیِ من بود در عالمِ فرهنگ و هنر... !....
برای دورهای نسبتاً طولانی، مدام از من اطّلاعاتی در بابِ هنر میگرفت ... شاید سه ماهی و بیشتر...
و این راستی خیلی مدّتِ درازی بود برای او که هر رابطۀ عاشقانهای را دو هفتهای به انجام میرساند و میرفت پیِ ماجرای بعدی...
مثلاً این بود که میخواست عناوینِ قطعاتِ مشهورِ موسیقیِ کلاسیکِ بینالملل را بداند... یا خلاصه داستانِ آثارِ برگزیدۀ تاریخ ادبیاتِ جهان یا نام و نشانِ برخی جریاناتِ خاص و تأثیرگذارِ هنرهای تجسّمی یا سبکهای نمایشیِ را...
حتی یک بار از من خواست چند شاعرِ مکتبِ پارناسِ[1] فرانسه و اشعارشان را به او معرّفی کنم!...
و سرِ آخر هم تصمیم گرفت تا در شبِ تولّدِ نامزدِ آیندهاش- که نوازندۀ چیره دستِ پیانو هم بود- یک پردۀ نقّاشیِ بزرگِ دو متری به او هدیه دهد، از چهره و حالتِ زیبای پریوارش...
و طبیعتاً برای به اجرا درآوردنِ این طرحِ بلندپروازانه و پُرهزینه و دشوارِ خویش هم، فقط حساب کرده بود بر تواناییهای نقّاشانۀ مختصر و ناتوانیهای مفصّلام در مخالفت با تقاضاها و فرامینِ خانوادگی...
البته غلامرضا، در برابر، نهایتِ آن فداکاری را که در جهتِ رسیدن به مقصود، میتوانست مرتکب شود، به کار انداخته و حاضر شده بود مرا به خرجِ خودم، چندهفته ای- تا کارِ تابلو تمام شود- در خانۀ خویش مهمان کند...
این بود که از آن نخستین مسکن و در حقیقت تنها خوابگاهِ منزوی و تنگ و تارِ خودم، در بالاخانۀ یک کارگاهِ غوغاییِ نجّاری، نقلِ مکان کردم به سوئیتِ آبرومندِ عموزادهام در یکی از آن مناطقِ شمالی و خوش آب و هواترِ شهر...
و به فاصلۀ کمتر از ده روز، زندگیِ خاموش و سادۀ خویش را در محاصرۀ معاشرت و مؤانست رنگارنگ و پُر نور و سرورِ اعضای خانواده و دوستانِ آن وکیلِ دعاویِ ثروتمند و موفّقی دیدم، که صاحبخانه و پدرِ نامزدِ پسرعمویم بود و فقط نصفِ زندگیِ مملو از مشغله و هیاهویش را در این طرفِ آب و توی آن آپارتمانِ دلباز و مجلّلِ شمالِ پایتخت، میگذراند...
بعد هم این طورها اتّفاق افتاد که من یکدفعه و برای نخستینبار عاشق شدم!...
(ادامه دارد)
[1]- پارناس، Parnassianism نام مکتبی ادبی است که در قرن نوزدهم در فرانسه شکل گرفت. پارناس در افسانههای یونانی نام کوهی است که دختران زئوس، که حافظ هنرهای زیبا بودند با برادرشان آپولون که خدای شعر بود، زندگی میکردند. نامگذاری این مکتب نیز بخاطر علاقه شاعران این مکتب به شعر به عنوان هنری است که فقط به خودی خود ارزش دارد و هدفی جز زیبایی و کمال ندارد.
قسمت بعد
قسمت قبل