
صد و شش_
خوبتر که فکرش را میکنم، کمابیش میتوانم ساختاری شبهِ منطقی بسازم برای نظامِ سادۀ روایتِ این قصۀ نامکرّر... این غمِ عشقِ دیگر بار...
یا شاید حتّی بشود چیزهایی دربارۀ آن کشف کنم در واقع...
رازِ در هم شکستنِ کامل و زودهنگامِ مقاومتِ دفاعیِ مرا، شاید بتوان در همان آرایشِ مثلّثِ جنگیِ جبهۀ مقابل جستوجو کرد... در عمل هم، روشن است که سپاهِ روبهرویم، از سه نقطه، و از سه جهت، بر من تَک آورد!...
رأسِ حمله البته خودِ افسون بود، و آن دو الاهۀ نخچیرافکنِ دیگر، پشتیبانیاش میکردند...
یعنی برادرزادۀ آقای وکیل که صفورا نام داشت، و دوستِ او یگانه...
که هر دو بنابر یک قرار دادِ نامترقّب و ناگهانی، از من درسهایی مقدّماتی در طرّاحی و نقّاشی میگرفتند...
در آن چند هفتۀ نخستِ همخانگیام با غلامرضا، به جز رفت و آمدهای نامنظّم به کلاس و کارگاه و کتابخانه و دانشگاه، کلّ برنامهام چیزی بود شبیه به یک تعطیلاتِ طولانی و طلایی...
یک روز تدریس به آن دو شهزادۀ ملازمِ رکاب، یک روز نقّاشیِ چهرهنگاره در حضورِ ملکۀ جادوانۀ شهرِ پریان...
و یک شب در میان، میهمانی و گردِ همآییهای دوستانه در تالارِ پذیراییِ دولتسرای آقای وکیل- البته بیحضورِ خودِ او- و یا دورهگردیهای مفرّحِ شهریِ شبانه، پنج نفری، در بوستانها و کافههای شبانگاهی، تالارهای نوربارانِ اجتماعات در میهمانخانههای شوکتمند و سالنهای نمایش فیلم و تئاتر...
چونان بهرامِ هفتپیکر[1] هر روزِ هفته در مجالستِ مهرویانِ پریمنظَر...
طوری در نقطۀ پرگاریِ معرکۀ کوپیدونهای[2] تیرافکن، گرفتار آمده بودم که انگاری چارهای نداشتم جز آن که به سانِ پاریسِ[3] نگونبختِ بدفرجام، سیبِ سرخ و بیگزندِ نخست هوسِ عاشقانۀ خویش را به پیشگاهِ یکی از آن اصنامِ سه گانه تقدیم دارم...
و به راستی هم که هر کدام از آن الاهگان، مانندِ ایزدبانوانِ کوهستانِ المپ، طریقۀ خاص خویش را داشتند در فریفتاری و فراخوانی به بازیِ عشق...
صفورا و یگانه، هر دو جوانتر بودند و داشتند به سرعت آماده میشدند برای آزمونِ عملیِ ورود به دانشکدۀ هنر... همین بود که تمرینِ طّراحی میکردند... و از من درس میگرفتند و راهنمایی میخواستند...
ولی افسون، آن طورهایی که میگفتند، قبلاً دانشکدۀ موسیقی را تمام کرده بود...
(ادامه دارد)
[1] - منظومۀ نظامی؛ داستانِِ بهرامِ گور و روایاتی است که هفت همسرِ او در هفت قصر،هر شب هفته که مهمان یکی از ایشان میشود، برایش تعریف می کنند.
[2] - کوپیدو، کوپید یا کوپیدون:( cupido) خدای عشق در اساطیر رومی است. کوپیدو به لاتینی به معنای میل یا خواهش و آرزو است و در واقع خدای عشق شهوانی و زیبایی. نام لاتین دیگر او آمور میباشد. پسر ایزدان، ونوس و مارس است. در فرهنگ عامه به صورت یک کودک برهنه مجسم شده که در حال تیراندازی با کمان خود است.
[3] - داوری پاریس (Judgement of Paris) ماجرایی در اسطورهشناسی یونانی است که از عوامل بهوجودآورندهٔ جنگ تروا بهشمار میآید. زئوس ضیافتی برای جشن ازدواج پلئوس و ثتیس برگزار کرد. اریس، الههٔ نفاق و کشمکش، به خاطر طبیعت مشکلسازش دعوت نشد، و او پس از مشخص شدن عدم دعوتش، سیب زرینی به داخل مهمانی پرت کرد که روی آن نوشته شده بود: برای زیباترین زن. سه الهه: هرا، آتنا و آفرودیته، هر سه مدعی مالکیت سیب شدند. آنها از زئوس خواستند داوری کند. زئوس که نمیخواست دخالت کند، پاریس اهل تروا را به عنوان داور انتخاب کرد که قبلاً منصف بودناش را اثبات کرده بود. چون هر سه الهه میخواستند صاحب سیب باشند، هر سه لباس خود را درآورده و بدن برهنهٔ خود را به پاریس نشان دادند. هر سه هم به او در ازای مالکیت سیب پیشنهاد رشوه دادند. هرا به او پیشنهاد پادشاهی اروپا و آسیا را داد، آتنا به او پیشنهاد خرد و مهارت در نبرد را داد، و آفرودیته همسر منالئوس، زیباترین زن دنیا هلن اسپارت(که بعدها لقب هلن تروا را گرفت) را پیشنهاد داد. پاریس پیشنهاد آفرودیته را برگزید، تصمیمی که در نهایت موجب آغاز جنگ تروا شد.
قسمت قبل
قسمت بعد