
سی_
بیمار میشوم و در رختخواب میافتم. و شاید تنها به این دلیل که خستهام از دغدغههای یکنواخت و مداومِ شغلی، فقط به طور متمرکز به یک ماجرا فکر میکنم؛ که البته آن نیز از جمله موارد جزئی ولی کاملاً بیسابقه است؛ یعنی درخشش قطراتِ اشک در چشم میکائیل...
قبلاً هرگز، حتی آن وقت که از من خواسته بود به کشتناش دهم و خود را برهانم، خم به ابرو نیاورده بود...
و اینک معنای این اشک چیست؟...
قطعاً از سرِ دلتنگی نیست و یا رنجیدهخاطری؛ مثل آنچه دربارۀ من براستی صادق است؛ که اگر چون جوانیهایم با خود در آشتیِ کامل بودم، الان گریه میکردم به جای اینکه تب کنم!...
و مسلّماً برای او، من هرگز در آن حدودی نبودهام که بتوانم نسبت به خود دلتنگ و یا رنجیده خاطرش کنم...
شاید درست باشد این احساسِ من که میپنداشتم او حالِ درونِ مرا دریافته است؛ شاید دیده بود که چه بر سرم آورده و بر نابودیام تأسف خورده بود... شاید به مشاهده، درک کرده بود دگردیسی یافتنم را و رایحۀ عَفِن تجزیه شدنام، مشامش را آزرده بود... شاید حتی در حینِ انزجار، به رقّت آمده باشد از دیدن اندامهای از هم پاشیدهام...
مگر نه این هست که در آن ایّامِ اوقاتِ فراخ و فراغتهای همصحبتی، یکبار گفته بود گاه میداند که من در گذشته چه کردهام یا در آینده چه خواهم کرد و مگر نه اینکه میگفت برخی اوقات میتوان بر طبیعت تسلّط داشت و در برابر پرسشِ تندِ طعنهآمیزِ من در این مورد، پس از لحظاتی تردید، با حالتی دو پهلو میان رازپوشی و تأسف اعتراف کرده بود که ندارد...؟
او در اوانِ جوانی بر قوانینِ حاکم بر طبیعت، تسلّطی نداشت... و اکنون چطور؟
آیا حادثهای را در آیندۀ من پیشبینی کرده و بر من دل میسوزاند؟...
اصلاً چرا بر خلافِ قدیمها، اینطور اصرار کردهبود که ببیندم...
یعنی باز خبری دارد برایم؟...
(ادامه دارد)
قسمت بعد
قسمت قبل