
سی و چهار_ گاهی واقعاً از خودم خندهام میگیرد؛ مثلِ همین حالا که خود را اینطوری غافلگیر کردهام و باید بپرسم از آن تصویرِ توی آینه که آیا این همه وسواس، برای روبهرو شدن با آن مردِ دانشمند و اشرافی محترم است که در بیست سالگی رفیق و مرشد و مرادم بود و در دل پنهانی میپرستیدمش و از همان ایام تا کنون چنان بینقص بوده و بینظیر... و یا صرفاً جهتِ احتیاط است، تا او را دربرابرِ آن شریکِ احتمالیِ زندگیاش سر افکنده نسازم؛ یعنی در مقابلِ آن بانوی اروپایی یا ارمنی- گرجستانی و یا همان تنی چند از جمع دوستانۀ پریانِ بیشهزارهای افسانهای...
بعد هم که در نهایت ترجیح میدهم، هر چه خود هستم، بنمایم. پس همان جینِ همیشگی را میپوشم به همراهِ نیمتنۀ پشمی، بالاپوشِ بلندِ ماهوتی، پوتین و کلاه و شالگردنی که به توصیۀ دائمی پدر در آخرین لحظاتِ خروج از خانه برمیدارم...
و پیش از آن که به کوچه بزنم، میگویم:
- «پدرجان!... شاید دیروقت برگردم... لطفاً نگران نشوید... گوشیام را روشن نگهمیدارم...»
و او جواب میدهد:
- «روزِ جمعه هم کار میکنی؟»
- «برای یک ناهارِ کاری دعوت شدهام؛ بعد هم باید به یکیدو جا سر بزنم...»
ولی حقیقت فقط آن است که میدانم یک دیدارِ احتمالاً کمتر از یک ساعته با میکائیل، به من چنان خواهد کرد که تا شب هنگام، در کوچههای اطراف و بوستانِ مألوفِ نزدیکِ خانه راه بروم و بنشینم روی نیمکتی تا شاید بازیابم آن آرامشِ ضروری را که انتظار دارم از خودم در خانه و در کنارِ پدرِ تنها و سالخوردهام که هیچ دوست ندارم در این سالها دیگر از جانبِ من ذرهای نگرانی داشته باشد؛ همین برایش کافی است که دوستم ندارد... که دائم بیمارم و آنقدر به قولِ خودش بیدست و پا که هرگز دست نیافتهام به آرزوهای بربادرفتۀ او که شاید هنوز در دل داشته باشد... و در هر حال حقیقت دارد که نمیخواهم پدرِ پیرم را در آن ماخولیای مارپیچیِ بیانتها، انبازِ غمخوارگیهای خویش سازم...
میایستم چند دقیقه روی پلهها تا خوشآمد بگویم بارانی را که آغاز میشود...
باز هم چون نمیدانم در خانۀ میکائیل با چه صحنهای روبهرو خواهم شد، جهتِ هدیه دادن به او یکی از آن قطعاتِ خوشنویسی را که با قلمِ نی به خط شکسته بر کاغذی دستسازِ خود، نگاشتهام، قاب گرفتهام و پیچیدهام توی کاغذِ ضخیمِ بستهبندی تا تقدیمش کنم، به همراهِ چند شاخه گلِ زنبقِ آبی، که بر سرِ راه خواهم خرید...
جمله ای که برای او انتخاب کردهام از عهد عتیق است و کتابِ ایوب...:
«آنگاه ایوب خداوند را جواب داده گفت: اینک من حقیر هستم و به تو چه جواب دهم؟ دست خود را به دهانم گذاشتهام. یک مرتبه گفتم و تکرار نخواهم کرد. بلکه دوبار و نخواهم افزود...»[1]
میخواهم گلهایی ببرم که از نظرِ نمادین تهی باشد از هر مضمونِ احساسی و عاطفی... به همان دلیلِ کذایی که نمیدانم او را به همراهِ چه کسی ملاقات خواهم کرد... ضمنِ این که امیدوارم میکائیل- با آن سابقۀ طولانی خود در باغبانی و مهرورزی با گلها- و شاید همسرِ او نیز، زنبقِ آبی را به مثابه نمادِ خرد و شجاعتِ اخلاقی از جانب من بپذیرند...
(ادامه دارد)
[1] - کتاب ایوب، باب چهلم، آیات سه تا پنج
قسمت بعد
قسمت قبل