
سی و پنج_ بارانِ نرمی از سحرگاهان تا کنون که ساعتی مانده تا نیمروز، شهرِ دود زده و خاموشِ جمعه را شستوشو داده و هوا را آنقدر تازه کرده که احساس میکنم بیستو یکسالهام و شهر همان شهر است و مقصد همان کلیسای میکائیل... و حتی اندکی از همان حسِ قدیمی و غریبِ شور و امید تابیده در دلم... شاید چون اینک، پس از دیرسالی حسرتِ تهی، او نیز راستی دارد انتظارم را میکشد؛ در پشت یکی از درهای همین محلّۀ قدیمی که در این صبحگاهِ پاییزی فرصت آن را یافته تا علیرغم دیگر سحرگاهانِ عجولِ روزهای عادیِ هفته، چهرۀ کهنسال و صبورِ خود را هم به من نشان دهد.
هدیۀ بستهبندی شده را در پناهِ پالتو و شالگردن گرفته، خوشحالام از این که گلهای زنبقام را نیز در آن گلفروشی نزدیک به بیمارستانِ تخصّصی و زایشگاهِ محلّه یافتهام.
پیاده و آسودهخاطر سر به صعود میگذارم، بر خلافِ مسیرِ حرکتِ جویبارِ کنارم که همهمهکنان رو به نشیب میشتابد و بالا میروم از پیادهراهی شیبدار که قطعاً روزگاری کوچهباغی بوده روی تپهای که جز به دشتهایی فراخ در دامنۀ کوههایی بلند، راه نمیبرده است... میروم تا آن کوچۀ شصت و هشتم با کاجهای سیاه و چنارهای سرخ و شمشادهای طلایی خزانزدهاش... به جز آواز باران صدایی نیست مگر انعکاسِ سایشِ قدمهایم بر آسفالتِ خیس و طپشِ تند و ناموزونِ قلبم- که اخیراً مدام، غافلگیرم میکند- آن بیگانۀ نزدیک که سالها است حضورش را از من پنهان داشته و اکنون با آن شهامتِ دردناک، سخت میکوبد بر قفسِ خاموش و بینوای سینهام تا شاید آه و آوازی برآورم که بر نمیآید از حنجرِ خسته و افسردهام...
چند دقیقه میایستم تا نفس تازه کنم؛ پیش از آن که بالا روم از پلکانِ ساختمانی که با نمای انگلیسی، در پسِ ردیفِ تُنُکمایۀ چند کاجِ مطبّق و یک دیوارِ کوتاهِ شمشادی، صورتِ سپید و ظریف خویش را بر من گشوده است؛ و راه پلهاش پس مینشیند به طرفِ دری سربیرنگ در انتهای مسیرِ خود و پنجرههایی دارد خاموش که با انحنایی ملایم پیش آمده به سوی خیابان.
با تردید میایستم تا برای لحظاتی محاسبه کنم که بنابر نشانی درج شده در پیام، کدام یک از آن سه دکمۀ روی صفحۀ زنگ را باید فشار دهم و بعد هم که تصمیم میگیرم، در واکنش به صدای جوانِ زنانهای که کمی دیرتر از حد انتظار پاسخ میدهد و میدانم که صاحبش مرا در پشتِ گیرندۀ تصویریِ خود، می بیند، فاصله میگیرم کمی از دریچۀ دوربینِ زنگ تا با تردیدی بیشتر بگویم:
- «سلام! ورجاوند هستم... عذر میخواهم جنابِ دکتر...»
و هنوز جملۀ به رسم و راهی را دست و پا نکردهام که همان صدا همراهِ تقۀ آهستۀ بازشدن ضامنِ قفل، برمیآید که:
- «بفرمایید بالا...»
مطابقِ انتظار، پس از ورودی، سرسرای مرمرینِ کوچکی هست که به زیبایی و سادگی با مبلمانی سربیرنگ، کفپوشی اُخرایی و یک گلدان حاوی سه شاخه بامبو، آراسته شده؛ راه پلهای در سمتِ راست و آسانسوری روبهرویم قرار دارد در کنارِ دری شیشهای و دودیرنگ که احتمالاً به پارکینگِ ساختمان راه میبرد...
به پلهروی عادت دارم ولی اینک آنقدر سرم و همۀ حواس و خیالاتم، گیج میخورد که نمیخواهم خود را سرگردان مسیرِ پلکان کنم؛ این است که آسانسور را انتخاب میکنم تا مرا هدایت کند به واحد شمارۀ 301 تا برسم پشتِ دری آبنوسی رنگ که التیام نمیبخشد آن وسواسِ علاجناپذیرم را در تشخیص جنس چوبِ هر چه شیئ که در جهان هست و در کنارِ آن کمدی است برای گذاشتن کفشِ مهمانان، مشخصاً از جنسِ چوبِ ساج!
در همان حال که میخواهم پیش از زنگ زدن، بسته و گلهایم را بگذارم روی کمد تا بند پوتینهایم را باز کنم، پیش از انتظارم در گشوده میشود و میایستد روبهرویم بانوی جوانی با گیسوی بلندِ رنگآمیزی شده و بلوطیِ روشن که از شانههایش فروتر آویخته؛ نیمتنۀ ابریشمینِ ظاهراً لطیفِ سرخ و شلواری مشکی و چسبان بر تن دارد و به سوی من پلک میزند با دو چشمِ سیاه و درشت که شاید بر اثرِ کاربردِ انواع سایهپردازی و قلمگیریهای آرایشی، درشتتر هم مینماید.
در پاسخ به سلامم میگوید:
- «بفرمایید داخل آقای دکتر! با کفش بفرمایید...»
همیشه خجالت کشیدهام از این که با کفشهای خیس وارد خانۀ کسی شوم و یا دربارۀ کفشهایم با خانمها مذاکره کنم؛ پس خندهام میگیرد به حال خودم، ولی در هر حال میگویم:
- «اگر اجازه بفرمائید ترجیح میدهم در همین جاکفشی پنهانشان کنم.»
و انگار که نیازی باشد به توضیح بیشتری برای قانع کردن مخاطبم، اضافه میکنم:
- «گِلی شدهام!...»
که دروغ میگویم البته؛ پوتینهایم خیساند ولی گلی نه!
و او در پاسخم به گرمی لبخندی جگری رنگ میزند و میگوید:
- «پس اینها را به من بدهید برایتان نگهدارم.»
و به دسته گل و بسته اشاره میکند.
با قدری دستپاچگیِ بیمورد، میگویم:
- «عذرخواهی میکنم... خیلی محبت میکنید.»
هدیه و گلها را به او میسپارم، در همان حال که همدلانه با آن کفشهای شرمآور تنهایم میگذارد تا به چابکی چرخی بخورد، در خانه را چهارتاق بگشاید و با سر و صدا و کفشهایی که پاشنههایی بسیار بلند دارند، دور شود و از داخل باز صدایم زند:
- «بفرمایید تو دکتر!...»
با احتیاط اطاعت میکنم؛ کلاهم را در دو دست میگیرم و پاهای پوشیده در جوراب های پشمی ام را میگذارم روی آن کفپوشِ سنگیِ سفید و سرد...
(ادامه دارد)
قسمت بعد
قسمت قبل