
سی و سه_ صبحگاهِ روزِ جمعه، ششدانگِ حواسم از شش جهت، پرت است و مدام هدفِ تذکّراتِ اغلب به موقع و بهجای پدرِ بیچارهام واقع میشوم و به خود میخندم. عاقبت با میکائیل به توافق رسیدهایم که در روزِ آخرِ همان هفته، حدودِ ساعتِ یازده به دیدنش بروم؛ برای سومین بار در این سفرش به داخلِ کشور...
چند روزی تصمیمگیری را واگذارده بودم تا حالم به شود و بتوانم غلبه یابم بر آن احساساتِ منفیِ قربانیبودگی و انتقامجویی و به طریقی منطقی و به رسم و راه، پاسخی معقول پیدا کنم برای تقاضای دشوارش.
در آخرین لحظاتِ چهارشنبه شب، به همان شماره و از طریق همان شبکۀ ارتباطی، پیامی فرستادم بدین مضمون که خوشوقت خواهم شد و با کمالِ افتخار دعوتش را میپذیرم و بسیار سپاسگزار نیز هستم و او در پاسخ فقط نوشت:
«جمعه صبح، ساعت 11، نشانی محل سکونتِ من...» و نشانی را نوشت و خط ارتباطیاش خاموش شد. احتمالاً از یک ضیافتِ کذایی شام با مقامات بازمیگشت، همراه با همان شریکِ کاری یا چهمیدانم، عاطفی...
بعدِ این فکرِ جسورانه، ناگاه به نظرم آمده بود که این طور حدس زدنها دربارۀ او بینهایت توهینآمیز است و برای آن که خود را تنبیه کرده باشم، گوشی همراه و همۀ ارتباطاتِ مجازیام را خاموش کرده و به رختخواب رفته بودم تا بیهیچ اندیشهکردنی فقط بخوابم...
پس در این صبحگاهِ جمعه، قطعاً هنوز نمیدانم با چه موقعیتی روبهرو خواهم شد در جایی که او «محل سکونت من» نامیده و بیش از آن تن به توضیح یا گفتوگوی بیشتری دربارهاش نداده است. برخلافِ انتظارم، نشانیِ او مربوط به یک میهمانسرای مجلل نیست و در هر حال، هتلهای پرستارۀ شهر نیز، مثل اغلبِ کلانشهرها متعدّد ولی مشهورند و اگر او میخواست نشانیِ یکی از آنها را بدهد، فقط کافی بود در آغاز، اسمش را بیاورد... آن چه او نوشته، بیشتر مثلِ نشانیِ یک واحدِ مسکونی است...: «خیابان شصت و هشتم شرقی، پلاک 23، واحد سه جنوبی» و عجب آن که در همان منطقۀ شهری و همان محلّهای که خود ما سکونت داریم...
محلّهای که پدرم دوست دارد و مکرّراً میگوید بهترین جای شهر است و نام آن تداعیگرِ یک آبادیِ روستاییِ قدیمی است که هبه شده باشد به یک شاهزاده و یا دولتمردِ قجری... و اینک ناحیهای است در حوالیِ مرکزِ پایتخت، با کوچههای تنگ و شیبدار، برجهای مسکونیِ پهلوبهپهلو، مراکزِ خریدِ شلوغ و خیابانهای کمعرضِ پرازدحامِ صمیمی؛ با حال و هوایی که هم کهنه و خاطرهانگیز است و هم تازه و امروزی؛ توأمان هر دو...
آن خیابانِ اصل محلّه- که بیست متری بیش عرض ندارد- به طرفِ شمالشرقی شهر، شیب میگیرد و بالا میرود و هر چه شمارۀ خیابانها – که تا هفتاد و چهار میرسد- فزونی میگیرد، بر عرضِ پیادهروها و عمر و ارتفاعِ چنارهای کهنِ حاشیۀ جویها افزوده و از تراکمِ مراکزِ خرید و رفت و آمدِ مردم، کاسته میشود و حتی میتوانی حس کنی که هوا قدری خنکتر و مطبوعتر شده است...
خانۀ ما، در خیابانِ سیزدهمِ منشعب از مسیرِ اصلی است و نشانیِ میکائیل، مربوط به یکی از آخرین کوچههای عمود بر خیابانی فرعی، موازی با معبرِ عمدۀ محلّه، که در جوی کنارهاش آب به شتاب، رو به نشیب میگذارد و خندان خندان از کنارت میگذرد، مثل گروهی دخترِ دبیرستانی در راهِ بازگشت به خانه... جایی که نزدیک است به آسیابی کهن و موزهای مختصّ هنرهای سنتی و بوستانی کوچک با میدانگاهی و حوضی- هر دو سنگی- و مجسّمۀ مردی که شاید دانشمند یا صنعتگری باشد از عهدِ باستان و نمیشناسمش و اتفاقاً شباهت میبرد به پوسیدون[1] یونانیان و مناسب مینماید برای همجواری با آبِ جاری که در یک چرخۀ بیپایان از فوّاره میریزد داخل حوضِ سنگی و باز میگردد...
در مجموع، میشود آن نقطه از محلّۀ ما را در این ابرشهرِ صنعتی شلوغ، مانند کرد به میدانکی در یک شهرستانِ کوچکِ مدیترانهای...
پس به هر صورت، او آنقدر نزدیک است به من...
یعنی از کی؟....
در چند سفر؟...
بارها و بارها؟!...
برای یکصدمین دفعه به این موضوعات فکر میکنم؛ طبق معمول که دربارۀ میکائیل... در همان حال که دارم آماده میشوم برای حضور در میعادگاهمان... و در این میان، آخرین چیزی که برایم اهمیت دارد، همان است که در برابرِ او چگونه بهنظر میرسم... نمیگویم در نظرِ او... که در برابرِ او... میدانم که نظرِ او همان است که مرا دعوت کرده به خانهاش تا در اندک اوقات فراغتهامان، ساعتی را بگذراند با من و همین نیز کافی است از سوی او...
و اما در برابرِ او... آیا هرگز خواستهام خود را ببینم، اصلاً؟!...
البته جهتِ احترام به چنین دعوتِ مغتنمی، قطعاً به نظافتِ خود با دقت و وسواس رسیدگی میکنم؛ حتی دقایقی میایستم مقابلِ آن آینۀ قدی در اتاقِ پدر، تا یقۀ پیراهنم را مرتب کنم، در زیرِ آن نیمتنۀ پشمی که از ترسِ سرماخوردگیهای پیدرپی پوشیدهام و البته بهترین بالاپوشِ گرمی هم هست که دارم... بعد با دیدارِ خود در آینه، وسوسه میشوم عینک بزنم... این روزها او فقط مرا در حالتی دیده که یا به اشتباه و از سر فراموشکاری، عینکِ مطالعه را روی بینی جا گذاشته بودم و یا شاید تعمّداً خواسته بودم در پشتِ انعکاسهای پوشانندهاش پناه بگیرم...
حتی یک لحظه با خودم فکر میکنم بهتر نیست آن ریشِ تُنُکِ کممایه را با آن تارهای خاکستری میانش به کلّی پاک کنم از چانهام؟... البته حتماً این کار را نخواهم کرد؛ چون در هر حال صبح شنبه در دانشگاهِ شهید دستواره خواهم بود... (ادامه دارد)
[1] - نام یونانی نپتون که بزعم قدما رب النوع دریا است.
قسمت بعد
قسمت قبل